Squarepusher @ AB 04/10/2012 – Review

7 Okt

Foto: GDC

Zijn passage op het Dour-festival van afgelopen zomer hebben we met heel veel spijt aan ons zien voorbijgaan.  Daarom waren we er als de kippen bij om zijn zaalperformance in de AB mee te pikken. Voor een IDM-bons van zijn formaat waren onze verwachtingen heel hoog.  Ondanks een technisch voortreffelijk uitgekiende show voor zijn laatste album ‘Ufabulum’ heeft Squarepusher het Brusselse publiek niet helemaal weten te overtuigen.

Opwarmer Machinedrum hield het na een half uurtje nerveus polyritmisch basgedreun met overduidelijke jungle-invloeden al voor bekeken voor een slechts half volgelopen zaal.  Zonder meer maakte de man met aanstekelijk enthousiasme een goede beurt.

De indrukwekkende setting van ledschermen verraadt meteen dat Squarepusher een heuse audiovisuele belevenis zou gaan worden. Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven, bestijgt Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen doet denken aan de véél originelere Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Bovendien lijkt het ding hem af en toe in zijn bezigheden te hinderen en creëert het een onvermijdelijke afstand met zijn publiek. Ook muzikaal heeft Squarepusher enige moeite om de niet helemaal volgelopen AB mee op sleeptouw te nemen. De set is bijna niets meer dan een stuk voor stuk doorlopen van de nummers uit Ufabulum. De nummers werden telkens als aparte stukken gepresenteerd en er is geen sprake van een vloeiend, overweldigend geheel.

Het recept van allesverpletterende en bovenmenselijke ritmes is de man nog steeds niet verleerd. Het verschil met vorig werk is dat Ufabulum tussen alle aardverschuivende basinjecties en  percussiegeweld door heel melodieus uit de hoek komt en bijgevolg bijna cheesy begint te klinken. “Dark Steering” is volgens ons ook het enige moment waarbij dit vernieuwde recept met weerbarstige ritmes en melodieuze ondertoon duidelijk impact lijkt te hebben op het publiek. Niet genoeg om van een onvergetelijke performance te spreken. Al een uur lang zitten we te kijken naar de tot nu toe onaangeroerde, zessnarige basgitaar. Nu ja, Ufabulum is een puur elektronisch album geworden zonder echte live instrumentatie maar toch willen we zijn competenties als basgitarist maar al te graag eens tentoon gespreid zien.  Ook hier blijken de meningen verdeeld over deze schijnbare lauwe improvisatie in de bisronde.

Dit doorgedreven audiovisueel experiment met epilepsieverwekkende visuals maakt  Tom Jenkinson voor enkelen tot een waar geniaal enfant terrible terwijl een groot deel van fans ontgoocheld de zaal verlaten. Een zonnebril om onomkeerbare oogschade te voorkomen, lijkt ons geen overbodige luxe voor dit al bij al spectaculaire zaalconcert. Spectaculair, maar toch over de ganse lijn niet spannend genoeg als je het ons vraagt. Toch blijven we fan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: