Archive | Reviews RSS feed for this section

delvaux. – palma de mallorca EP

23 Jun
delvaux. - palma de mallorca ep [dlvx001]

delvaux. – palma de mallorca ep [dlvx001]

Broers Bram en Klaas Delvaux delen naast hun eindeloze passie voor muziek ook een pak vager wordende jeugdherinneringen. Tijd voor hun om de nostalgische toer op te gaan en deze herinneringen te herinterpreteren en te veruitwendigen. Samen met de Gentse producer Pieter-jan Coppejans en een klein handvol vintage keyboards zochten de broers naar de perfecte sound om hun debuut-EP “palma de mallorca”  gestalte te geven. Het resultaat werd een 6-track EP, een dromerige en vooral nostalgische trip down memory lane  palma de mallorca” is als een psychedelische road trip doorheen gortdroge rotslandschappen. Hun sound voelt eighties aan en knipoogt af en toe bescheiden naar inspiratiebronnen als Talk Talk en The Cure. En als je heel goed luistert kan je er een psychedelische kantje à la Pink Floyd in terughoren. Luister en oordeel zelf. Steun meteen deze hardwerkende band of brothers en download hun EP via Bandcamp of ga naar onze favoriete platenboer Music Zombi voor een persoonlijke kopie van dit geperst zwart goud.

Na het gezwoeg in de studio kriebelt het heel hard om dit eerste geesteskind aan de wereld voor te stellen. Een vijfkoppige liveband werd gedoopt met de naam delvaux.  Dit ambitieuze collectief is na de korte liveset op Urgent.fm meer dan ooit klaar hun jonge repertoire op een podium te delen. De Gentse roeiclub is het decor voor de officiële release party. Fris bier, een mooi allegaartje van vrienden, familie, kennissen en sympathisanten en een aangename amicale sfeer vormden de perfecte voedingsbodem voor een strakke set. Op één technische oneffenheid na – dat met de glimlach werd rechtgezet – zien we een technisch uitgekiende band dat ons eveneens doet denken aan Bon Iver. Op de titeltrack na (trouwens één van onze favorieten op het EP) krijgen we alle nummers te horen. Dromerig, soms bezwerend en een duidelijk van het podium druipende melancholiek. Tussenin hoorden we meteen een drietal onuitgegeven nummers. Hieruit verstaan we dat ze ongetwijfeld verder werken op de ingeslagen richting. Hou hen in het oog! Ze zijn getalenteerd, vol van passie, ze amuseren zich en brengen uit in eigen beheer. Respect hiervoor!

Foto’s:  A.S

Playlist

Black / Follow Me To The Horizon / Machine / Erase Me / Post Thailand / Kalvendt / The Reset / Keep Me Company

delvaux. @ Roeiclub - Palma de Mallorca Release Party

~ delvaux. @ Roeiclub ~ Palma de Mallorca EP Release Party ~ © A.S

delvaux. @ Roeiclub

~ delvaux. @ Roeiclub ~ Palma de Mallorca EP Release Party ~ © A.S

~ delvaux. @ Roeiclub ~ Palma de Mallorca EP Release Party ~ © A.S

~ delvaux. @ Roeiclub ~ Palma de Mallorca EP Release Party ~ © A.S

The Knife @ Ancienne Belgique 05/05/2013 – Review

7 Mei
The Knife @ Ancienne Belgique - 05-05-2013

The Knife @ Ancienne Belgique – 05-05-2013

Of ik een review wilde schrijven van de passage van het Zweedse electronicaduo The Knife in de Ancienne Belgique, naar aanleiding van hun recentste worp ‘Shaking the habitual’.  Natuurlijk! Na getuige te zijn geweest van hun overweldigende show op Pukkelpop 2006, had ondergetekende immers het gevoel dat dit wel eens het optreden van het jaar zou kunnen worden.

Correctie: één van de meest besproken optredens van het jaar, afgaande op de langzaam binnensijpelende reviews over hun nieuwe live show. Veel fans van het eerste uur schreeuwden moord en brand op allerlei internetfora: weg waren de visuele spielerei, de indrukwekkende projecties en de dromerige atmosfeer on stage. Verontrustende berichten over new-age aerobics dansers, broer en zus Dreijer die minutenlang van het podium verdwijnen, slecht gelipsyncte en vermassacreerde songs, arty-farty choreografie die het niveau van een middelmatig studententheater niet zou overstijgen…  . Kortom, redenen genoeg om zondagavond met een licht ongerust hart naar de AB te trekken.

De weirdness nam een aanvang met de DEEP Aerobics Warm-Up act, de meest letterlijk genomen warm-up act ooit. Toeschouwers werden door drie ‘goeroes’ aangespoord mantra’s mee te scanderen: “Selfconsciousness is just an illusion”, waarna (om de verwarring compleet te maken) een op platte housebeats aangedreven aerobics sessie volgde.

En toen begon The Knife. Na afloop konden we maar tot één conclusie komen: dit was een absolute ‘mindfuck’ van een optreden! Misschien een beetje hoogdravend om het woord postmodern te gebruiken, maar dit had er alles van. Het concept “concert” werd volledig binnenstebuiten gekeerd. Zo werden ze op het podium bijgestaan door een voltallige dansgroep, gehuld in vreemde (of bevreemdende?) pruiken en kitscherige unisex-glitterpakjes. Tijdens het spookachtige eerste nummer ‘Raging Lung’ werd nog even de illusie gewekt dat elk van hen een daadwerkelijke inbreng had in de muziek. Op een passionele manier werden er  allerhande spacy instrumenten bespeeld (die akelig atonaal klinkende fluit, de fluo drumsticks!), maar stilaan groeide het besef dat dit puur voor de show was. Straffer nog: er werd totaal geen moeite gedaan om te verbergen dat het merendeel van de muziek op band stond. Zong Karin Dreijer zelf, of stond dit ook op band?

Zo stond er tijdens het overigens ongelofelijke nummer ‘Networking’ niemand op het podium: geen dansers, geen Olof of Karin, niemand. Enkele spots bewogen eenzaam op het podium terwijl de knetterende technotrack het publiek ophitste. “Oplichters”, riep iemand tussen twee nummers in. Controverse, iemand?

The Knife heeft er trouwens nooit een geheim van gemaakt dat het quasi onmogelijk is hun muziek live te brengen. Het publiek werd dan ook danig op de proef gesteld, elk vooroordeel over live performances werd met een gemene trap onderuit gehaald. En op het podium schenen ze er een pervers genoegen in te scheppen het publiek te verwarren. ‘Wrap your arms around me’ werd door elke danser meegezongen met een sérieux die je deed twijfelen wie er nu echt aan het zingen was. En Karin was nergens te bespeuren.

En de dansers? Die deden lustig voort met hun wellicht vooringestudeerde maar daarom niet minder entertainende danspasjes. Op de tonen van nieuwe single ‘A tooth for an eye’ ontspon er zich zelfs een ware riverdance à la Michael Flatley voor onze ogen. En zo had elk nummer wel een geniale vondst op het vlak van performance. Tijdens het nerveuze ‘Full of fire’ werd er niet bewogen tot in de helft van het nummer, om daarna in een extatisch en aanstekelijk dansen uit te barsten.

Na een laatste tussenstop in de horrorbeats van het fantastische ‘Stay out here’, mondde alles uit in het na zeven jaar nog altijd even zalige ‘Silent Shout’. In het publiek gingen handen Regi-gewijs de lucht in, en op het podium gedroegen de dansers zich als ware volksmenners. De zwetende menigte liet het zich welgevallen en leek door de clevere lichtshow één geheel te vormen met de dansers, en daarna was het fini. Geen bisronde uiteraard. Geen toegiften. Geen thank you Belgium we love you. Niets.

Dit was een concert dat je na afloop met een hoop vragen liet zitten. Wat was er echt? Wat was er fake? Wat was de dieperliggende bedoeling? Was er überhaupt wel een dieperliggende betekenis? Of was het slechts een foute hipster bedoening? Wat er ook van zij, The Knife is alweer the talk of the town. Deze keer niet door een high concept show, maar door een heerlijk provocerende performance. We absolutely loved it! Oh ja nog één ding, fuck internetfora. Believe the hype 🙂

Deze review is een gastbijdrage van onze bijzonder geliefde Moustache-vriend JG!

Mr. Scruff @ Democrazy, Vooruit – 19/04/2013 – Review

24 Apr
Mr. Scruff + Liquid Brother @ Vooruit 19/04/2013

Mr. Scruff + Liquid Brother @ Vooruit 19/04/2013

Warning!! Mr. Scruff is in town!! Wat vorig jaar nog als de nieuwe hype werd bestempeld is vandaag eigenlijk al een traditie geworden. Scruff is voor het vijfde jaar op rij een graag geziene gast en ook gastheer in Gent. Al vijf edities eist hij met de lokale Liquid Brother de volledige avond op en onderwerpt hij zijn publiek aan die onevenaarbare en zalige oormassages van hem. Elke editie was een schot in de roos, elke editie werd groter en raakte vlugger uitverkocht. Hoe kan het ook anders? Andy is op en naast het podium één brok positieve energie. Het totaalplaatje rond zijn leven als DJ, producer, cartoonist, absolute ambassadeur van de positieve vibes en zoveel meer is een onwrikbaar concept.  Zijn DJ-sets zijn telkens weer een verrassing. Je weet nooit wat je eigenlijk kan verwachten binnen zijn spectrum van funksouljazzafrobeatlatindubstep- deephousediscoreggaebreaks. De enige échte zekerheden tijdens de Keep It Unreal-dansavonden zijn dat hij iedereen moeiteloos meezuigt in zijn eclectisch wereldje van veelal Shazam-bestendige platen en schattige patatvormige cartoonfiguurtjes. En voor de Gentse editie is het voor de man ondenkbaar dat hij het podium niet deelt met zijn goede vriend Liquid Brother. Deze combinatie werkt gewoon en dat is vanavond meer dan tevoren ook gebleken. Beide heren hebben er een fameuze patat op gegeven!

Deze avond deed mij meteen terugdenken aan die ene avond dat ik het geluk had hem in zijn thuishaven aan het werk te zien op zijn maandelijkse feestjes in Band On The Wall. Funkiness and Bass all over the place en minder eigen producties in de playlist!! Scruffy’s party mood sloeg keihard over op de heupen van het gelukzalig glimlachende feestpubliek. Nooit hoorde ik zo een harde en uptempo set van hem. Op een gegeven ogenblik haalde hij de zelf die oude raveplaten uit zijn platenzakken. Het feit dat ik feestend op de dool ging en de meest amusante en absurde gesprekken hield met gelijkgestemde en licht aangeschoten feesters is een teken dat mijn dansavond geslaagd was. Voor het echt goed tot me doordrong hadden wij al zijn marathon gelopen. De beweeglijke joelende massa maakte mij attent op het einde van zijn set.

Liquid Brother ging lekker op het elan van zijn maatje verder. Liquid had zichzelf gisteren ongetwijfeld ondergedompeld in Scruff’s vat der genialiteit. Zijn set was buitenaards goed.  De weinig vrijgekomen ruimte op de dansvloer vulde ik surfend op die laatste energieboost in, totdat er bij de het ochtendgloren aan mijn mouw werd getrokken. Het was welletjes geweest! Benen kapot en lichtjes hese stem maar toch het gevoel dat de batterijen goed opgeladen zijn geweest. Legendarische avond! Wat kijken we nu al uit naar hoofdstuk 6! Graag zelfde plaats, zelfde twee mannen op de affiche. Jullie zijn gewaarschuwd!!

Deze review werd eerder gepubliceerd op Musiczine.net

Download de integrale set van vorige vrijdag door de code ‘gent13’ hier te gebruiken

Karl Hyde @ Ancienne Belgique 20/04/2013 – Review

22 Apr
Karl Hyde @ AB 20-04-2013

Karl Hyde @ AB 20-04-2013

Karl Hyde, muzikale helft en vocalist van het legendarische Britse duo Underworld, hoeft  u helemaal niet te worden voorgesteld. Sinds de jaren ’90 maakte hij zich onsterfelijk door zijn elektronisch huwelijk met Rick Smith. Een twaalftal albums en vermoedelijk evenveel grijze haartjes later besloten ze het  succeshuwelijk even een pauze te gunnen. The Boy Hyde had na het overweldigende wereldwijde succes duidelijk nood aan wat intimiteit. Terwijl Rick Smith zich engageerde voor de soundtrack van Danny Boyle’s recentste film ‘Trance‘ trok Karl Hyde zich terug in een slaapkamer aan de rand van Oost-Londen om zijn solodebuut ‘Edgeland‘ in elkaar te knutselen. Het resultaat werd een donker en uiterst ingetogen album met verhalen over een soort niemandsland dat zich op de rand van de grootstad bevindt.

Karl Hyde gaf onze Brusselse Ancienne Belgique de kans om in een interessant anderhalf uur zijn geesteskind aan een select zittend publiek voor te stellen. Kleinschaligheid was datgene wat Hyde beoogde maar ik weet niet of hij echt zulke lage opkomst had verwacht. Geen volgestouwde tribune maar dat zal de heel expressieve, praatgrage Brit met de volste overtuiging aan zijn laars gelapt hebben. De man doet wat hij wou doen en met deze uiterst persoonlijke performance laat hij een kant van zichzelf zien dat mijlenver verwijderd is van de dansvloer. Dreunende beats maken plaats voor een etherische electronica/ambient met een duidelijke klemtoon op oprechte, soms bizarre poëtische teksten. Waar hij vroeger als zanger moest vechten tegen het beukende elektronische geweld komt nu een heel pak ruimte vrij om te laten zien wat hij als vocalist in huis heeft. Een onderlaag van atmosferische soundscapes, eenvoudige shoegaze gitaarlijnen en subtiele noises die over de zanglijnen heen waaien, kunnen de invloed van producers Leo Abrahams en Brian Eno niet verborgen houden. ‘Edgeland‘ – dat trouwens integraal wordt gespeeld – is een illustratie van een volwassener geworden en sensitieve Karl Hyde. Niet alle fans van het eerste uur hebben dit vanavond even goed verteerd.  Toch werden de geduldigen onder hen op hun wenken bediend met een aantal opnieuw gearrangeerde en tot de essentie herleidde Underworld-classics zoals ‘Jumbo‘, ‘Between Stars‘ en ‘Dirty Epic‘. Nooit kregen de loepzuiver gezongen woorden in deze songs meer betekenis dan in deze lichtjes uptempo versies.

Hyde en zijn nieuwe vrienden reserveerden voor de bisronde het met Eno gecomponeerde en nog onuitgebrachte nummer ‘Up and Down‘. ‘8 Ball‘, een nummer uit de soundtrack van de film ‘The Beach‘, werd tenslotte in een lekker groovende versie uiteengezet. Het publiek kreeg zowaar ineens zin in een feestje.

Een groot fan van dit nieuwe albummateriaal zal ik nooit worden maar de voldoening en de passie die Karl Hyde uitstraalt in dit zeer introspectieve en kwalitatieve werk dwingt mij zachtjes tot een oprechte appreciatie. Als Underworld-fan hoop ik toch stiekem op die beloofde, nieuwe samenwerking met spitsbroeder Rick Smith.

Tracklist:

The Night Slips Us Smiling Underneath It’s Dress / Your Perfume Was The Best Thing / Angel Café / Cut Clouds / Boy With The Jigsaw Puzzle Fingers / Slumming It For The Weekend / Shadow Boy / Sleepless / Out Of Darkness / Jumbo / Between Stars / Dirty Epic / Up and Down / 8 Ball

(Deze review verscheen eerder op Musiczine.net)

Silo Easter @ Tour & Taxis 31/03/2013 – Review

4 Apr

DJ Tennis @ Silo Easter 31/03

Afgelopen paasweekend waren er heel wat fijne parties in ons landje maar onze aandacht ging al heel lang uit naar Silo Easter.  Niet dat er hier echt sprake was van een consistente line-up maar het was er wel eentje om bij te watertanden. Met DJ Tennis (Life & Death), Solomun (Diynamic) en Âme (Innervisions) hebben we maar liefst drie labelbazen op één affiche staan. Dat het om een unieke avond op een fijne locatie zou gaan was meteen duidelijk. En met Âme als afsluiter wilden de organisatoren nog even de geweldige sfeer van hun closing night heroproepen. De fijne sfeer die we in club Silo altijd hebben gekend, ontbrak geen enkel ogenblik.

DJ Tennis mocht na de lokale held Coeur de avond definitief op gang blazen. De Italiaan bewees ook vanavond dat hij technisch gezien niet meteen een top-dj is, maar de man is wel een geweldig producer en heeft een buitengewoon goede neus voor kwaliteit. Zijn technisch minder kantje wordt ook nu weer ruimschoots goedgemaakt door zijn immer uitzonderlijke platenkeuze. Zijn diep basgedreun en de epilepsieverwekkende belichting dreven mij in een soort primitieve staat van bedwelming. De stomende, eerder eclectische set van Tennis maakt na twee uren plaats voor een catchy handjes-in-de-lucht-en-trek-een-geile-blik-house van Solomun. De man is geweldig maar hij laat de fijn opgebouwde, diep bedwelmende sfeer gauw verdampen. Op zijn skills valt er niks aan te merken, maar het catchy en net iets te vaak schommelende setje haalt het publiek wel even uit die lekker diepe en donkere roes. Solomun zette de catacomben van Tour & Taxis wel een paar keer deftig op zijn kop met remixes van The Chemical Brothers, The Cure en natuurlijk zijn ‘Around – Vox Remix‘ van ‘Noir & Haze‘. Ik ben al langer dan vandaag niet echt een liefhebber van zijn dj-sets maar remixen kan deze charismatische Duitser als geen ander.

Âme zal bij de Silo-habitués wellicht heel wat herinneringen hebben laten opborrelen. Hun epische marathonset van net geen twee jaar terug is ronduit legendarisch en wat keek het publiek dan ook heel hard uit naar die diepere vibes die we ook bij Tennis konden horen. Voor zowat elke Âme-set zijn lovende woorden zelf overbodig. Âme is tout court vlees geworden topklasse dat diep in ieder muziekliefhebbend zieltje penetreert. Âme is iets buitengewoon geniaal dat je simpelweg over je heen moet laten komen…  Hopelijk heeft de organisatie al een nieuwe afspraak gemaakt voor een volgend knalfeest?

Gezien er van deze grandioze paaszondag (nog) geen sets online werden gegooid, delen wij graag nog eens Âme’s sublieme set voor Silo’s closing night!

Less Sleep More Fuse 01/12 – Review

6 Dec

photo1De beste club van het land bevestigt vanavond nog maar eens haar status. Wie wil kan er de klok rond feesten met in beide zalen heel wat schoon volk achter de decks. Heel wat hipsters op post vanavond. Geen seconde twijfel dat zij gekomen zijn voor de volgens Resident Advisor populairste DJ van deze planeet, Seth Troxler. Nog voor we de man aan het werk zien, staat Fuse resident Deg en Ellen Allien op het programma.

Ellen Allien brengt ons naar goede gewoonte een vrij rechtlijnige en stevige set met een opvallend uurtje acid techno. Technisch gezien maakte de Duitse hier en daar wat schoonheidsfoutjes maar ze had er vooral heel veel zin in. Haar aanstekelijke drive sloeg duidelijk over op de heupen van de partyheads in de main room. Intussen is het in room 2 op de koppen lopen voor de live-set van Guillaume & The Coutu Dumonts. Een ableton-set met live percussie zet de zaal volledig op zijn kop. Praise to the Beat Maker, maar net iets te druk naar onze zin.

Iets na 5u beëindigd Ellen Allien haar set met iets lichter verteerbare house en tech house-tunes. Een totale stijlbreuk in vergelijking met de vette technoset dat we te horen kregen. Seth Troxler, mede-oprichter van Visionquest, absolute trendsetter en professionele globetrotter staat ervoor gekend heel wat sexiness in zijn sets te steken. De man was nog maar net de schoolbanken ontgroeid toen hij in alle grootste clubs ter wereld werd gevraagd. Hij verscheen met eigen producties op gerenommeerde labels als Wolf + Lamb, Circus Company, Crosstown Rebels en Wagon Repair. Vanavond kiest hij enkel voor vinyl en twee Technics. Een keuze die hem aanvankelijk heel wat frustraties zal opleveren. Het eerste half uur slaagde hij er niet in om twee platen deftig in elkaar te mixen. Beide decks lieten hem in de steek. Naalden sloegen constant over. Een ware domper, niet alleen voor zichzelf maar vooral ook voor het publiek dat er massaal voor koos om zijn labelmaats Cesar Merveille en Ryan Crosson te gaan zien. Eenmaal de technische problemen achter de rug bewijst hij dat hij meer dan wie dan ook sfeer weet te brengen met zowel klassieke dancefloor fillers als de allernieuwste promo’s. In ieder geval de moeite waard om hem een tweede kans te geven na de teleurstellende start.

Room 2 blijft de ganse avond een broeierig hete sauna. Merveille en Crosson zitten hier mee voor iets tussen. De goudhaantjes van de Visionquest-crew hebben het heel duidelijk naar hun zin en doen het label alle eer aan met tech house, een genre dat stilaan de wereld van elektronische muziek heeft veroverd. Helaas is onze pijp rond de klok van 7 uit. Het feestje belooft nog tot 11u door te gaan. Ondanks ons voortijdige vertrek kunnen we nu al stellen dat Less Sleep More Fuse één van dé feestjes van het jaar is geworden.

Deze review verscheen eerder op nightcode.be

Mulatu Astatke @ AB 16/11 – Review

21 Nov

Begin jaren ’70 was Mulatu Astatke één van de drijvende krachten achter de transformatie van de Ethiopische muziekscene. Zijn collectief groeide uit van een door de overheid gecontesteerde band tot een onafhankelijke band die men aan het werk kon zien op heel wat plaatsen in  Addis Adeba. Als eigenzinnig artiest heeft hij zijn eigen pad geëffend en ontwikkelde hij een unieke stijl. Mulatu is de onvervalste (groot)vader van Ethiopian Jazz.  De begeesterde vibrafonist combineert typisch Ethiopische muziek met jazz, latin en psychedelica dat hij leerde kennen op muziekacademies in de VS en het Verenigd Koninkrijk.

Op de vooravond van zijn zeventigste verjaardag doet de man dit najaar een tiental Europese concerten. De Brusselse Ancienne Belgique had het voorrecht om dit exclusief gebeuren te mogen organiseren. De stevige prijs voor dit grotendeels zittend concert is meer dan de moeite waard geweest.  De achtkoppige band is voor het grootste deel hetzelfde gebleven in vergelijking met vorig jaar. Stuk voor stuk gepassioneerde artiesten die merkbaar genieten van elke gespeelde noot. Een onwrikbare,  buitengewoon getalenteerde groep gedreven door een allesbehalve artificiële chemie. Het collectief put nog steeds haar stukken uit Mulatu’s volledige repertoire, weliswaar met heel veel ruimte voor improvisatie.

Het valt niet te ontkennen dat Mulatu’s composities één vette kluif emotie zijn. Bijvoorbeeld, “Yekermo Sew” neemt je mee naar desolate droge Afrikaanse landschappen met aan de horizon steeds verschijnende oases van hoop en optimisme die weemoed laten verdampen. Een soort trance waarvan je hoopt dat die nooit zal stoppen. “Motherland” ademt dan weer pure tristesse uit terwijl “Way To Nice” een opgewekte, swingende groove in zich draagt. Alle stukken worden heel breed uitgesponnen. Elke groepslid krijgt elk om een beurt de kans om in een improvisatierondje te laten zien waartoe ze in staat zijn. De technische mogelijkheden van hun instrumenten worden voortdurend op de proef gesteld. Ook Mulatu bewijst dat hij naast een uitstekend vibrafonist ook overweg kan met een organ en andere percussie. Alle nummers bulken van slagwerk. Vaak vallen de subtiele percussielijnen helemaal niet op in het meeslepende geheel. Net toen de band het publiek tot bescheiden danspasjes bracht, hielden ze ermee op. Uiteraard dat er nog een bisronde werd voorzien waarbij “Yegelle Tezeta” het absolute hoogtepunt vormde. Het concert eindigde  na anderhalf uur op zijn toppunt. Mulatu en zijn goedlachs gevolg werden oververdiend onthaald op een staande ovatie.

Vanavond hoorden we een vrij herkenbare set. Het spannende zat hem vooral in de in andere jasjes getooide nummers met bakken ruimte voor improvisatie. Een geslaagd concert met obligatoire kippenvelmomenten en een dikke krop in de keel. De nog steeds kwieke en immer lachende Mulatu dompelt zichzelf andermaal onder in het bad der onsterfelijkheid.

Deze review verscheen eerder deze week op Musiczine.net

%d bloggers liken dit: