Tag Archives: AB

Darkside – Paper Trails

19 Sep

Darkside - Psychic [Other People/Matador]

Darkside – Psychic [Other People/Matador]

De fans van Nicolas Jaar werden einde vorige maand terug wakker geschud.  Zijn label ‘Clown & Sunset‘ wordt opgedoekt en wordt vervangen door ‘Other People‘. Dit fonkelnieuwe label biedt onderdak aan zijn hernieuwde alliantie met gitarist Dave Harrington en neemt meteen ook de release van hun debuutalbum op zich.  Het vooruitschuiven van het lang uitgesponnen, psychedelische openingsnummer ‘Golden Arrow‘ leidde uiteraard tot een ware aardverschuiving. De tweede teaser, ‘Paper Trails‘, werd gisteren online gezet en is zowaar een nog grotere magneet voor de almaar nieuwsgieriger wordende fans.  Psychic belooft een bloedgeile, buitenaardse space-rockplaat te worden. Buitenaards, maar een wasemende, trippy sound dat zo dichtbij klinkt. Ons exemplaartje van deze langspeler is al even in bestelling.

Darkside komt op 9 oktober in de gezellige AB Box zijn debuut presenteren. Uiteraard zijn alle tickets intussen al de deur uit. Meer info over het event kan je hier vinden. Fantastich toch dat de immens populaire meneer Jaar ondanks zijn succes toch nog intieme concerten blijft geven. Kwestie van het exclusiviteitsgehalte nog wat op te krikken.

Advertenties

Karl Hyde @ Ancienne Belgique 20/04/2013 – Review

22 Apr
Karl Hyde @ AB 20-04-2013

Karl Hyde @ AB 20-04-2013

Karl Hyde, muzikale helft en vocalist van het legendarische Britse duo Underworld, hoeft  u helemaal niet te worden voorgesteld. Sinds de jaren ’90 maakte hij zich onsterfelijk door zijn elektronisch huwelijk met Rick Smith. Een twaalftal albums en vermoedelijk evenveel grijze haartjes later besloten ze het  succeshuwelijk even een pauze te gunnen. The Boy Hyde had na het overweldigende wereldwijde succes duidelijk nood aan wat intimiteit. Terwijl Rick Smith zich engageerde voor de soundtrack van Danny Boyle’s recentste film ‘Trance‘ trok Karl Hyde zich terug in een slaapkamer aan de rand van Oost-Londen om zijn solodebuut ‘Edgeland‘ in elkaar te knutselen. Het resultaat werd een donker en uiterst ingetogen album met verhalen over een soort niemandsland dat zich op de rand van de grootstad bevindt.

Karl Hyde gaf onze Brusselse Ancienne Belgique de kans om in een interessant anderhalf uur zijn geesteskind aan een select zittend publiek voor te stellen. Kleinschaligheid was datgene wat Hyde beoogde maar ik weet niet of hij echt zulke lage opkomst had verwacht. Geen volgestouwde tribune maar dat zal de heel expressieve, praatgrage Brit met de volste overtuiging aan zijn laars gelapt hebben. De man doet wat hij wou doen en met deze uiterst persoonlijke performance laat hij een kant van zichzelf zien dat mijlenver verwijderd is van de dansvloer. Dreunende beats maken plaats voor een etherische electronica/ambient met een duidelijke klemtoon op oprechte, soms bizarre poëtische teksten. Waar hij vroeger als zanger moest vechten tegen het beukende elektronische geweld komt nu een heel pak ruimte vrij om te laten zien wat hij als vocalist in huis heeft. Een onderlaag van atmosferische soundscapes, eenvoudige shoegaze gitaarlijnen en subtiele noises die over de zanglijnen heen waaien, kunnen de invloed van producers Leo Abrahams en Brian Eno niet verborgen houden. ‘Edgeland‘ – dat trouwens integraal wordt gespeeld – is een illustratie van een volwassener geworden en sensitieve Karl Hyde. Niet alle fans van het eerste uur hebben dit vanavond even goed verteerd.  Toch werden de geduldigen onder hen op hun wenken bediend met een aantal opnieuw gearrangeerde en tot de essentie herleidde Underworld-classics zoals ‘Jumbo‘, ‘Between Stars‘ en ‘Dirty Epic‘. Nooit kregen de loepzuiver gezongen woorden in deze songs meer betekenis dan in deze lichtjes uptempo versies.

Hyde en zijn nieuwe vrienden reserveerden voor de bisronde het met Eno gecomponeerde en nog onuitgebrachte nummer ‘Up and Down‘. ‘8 Ball‘, een nummer uit de soundtrack van de film ‘The Beach‘, werd tenslotte in een lekker groovende versie uiteengezet. Het publiek kreeg zowaar ineens zin in een feestje.

Een groot fan van dit nieuwe albummateriaal zal ik nooit worden maar de voldoening en de passie die Karl Hyde uitstraalt in dit zeer introspectieve en kwalitatieve werk dwingt mij zachtjes tot een oprechte appreciatie. Als Underworld-fan hoop ik toch stiekem op die beloofde, nieuwe samenwerking met spitsbroeder Rick Smith.

Tracklist:

The Night Slips Us Smiling Underneath It’s Dress / Your Perfume Was The Best Thing / Angel Café / Cut Clouds / Boy With The Jigsaw Puzzle Fingers / Slumming It For The Weekend / Shadow Boy / Sleepless / Out Of Darkness / Jumbo / Between Stars / Dirty Epic / Up and Down / 8 Ball

(Deze review verscheen eerder op Musiczine.net)

Mulatu Astatke @ AB 16/11 – Review

21 Nov

Begin jaren ’70 was Mulatu Astatke één van de drijvende krachten achter de transformatie van de Ethiopische muziekscene. Zijn collectief groeide uit van een door de overheid gecontesteerde band tot een onafhankelijke band die men aan het werk kon zien op heel wat plaatsen in  Addis Adeba. Als eigenzinnig artiest heeft hij zijn eigen pad geëffend en ontwikkelde hij een unieke stijl. Mulatu is de onvervalste (groot)vader van Ethiopian Jazz.  De begeesterde vibrafonist combineert typisch Ethiopische muziek met jazz, latin en psychedelica dat hij leerde kennen op muziekacademies in de VS en het Verenigd Koninkrijk.

Op de vooravond van zijn zeventigste verjaardag doet de man dit najaar een tiental Europese concerten. De Brusselse Ancienne Belgique had het voorrecht om dit exclusief gebeuren te mogen organiseren. De stevige prijs voor dit grotendeels zittend concert is meer dan de moeite waard geweest.  De achtkoppige band is voor het grootste deel hetzelfde gebleven in vergelijking met vorig jaar. Stuk voor stuk gepassioneerde artiesten die merkbaar genieten van elke gespeelde noot. Een onwrikbare,  buitengewoon getalenteerde groep gedreven door een allesbehalve artificiële chemie. Het collectief put nog steeds haar stukken uit Mulatu’s volledige repertoire, weliswaar met heel veel ruimte voor improvisatie.

Het valt niet te ontkennen dat Mulatu’s composities één vette kluif emotie zijn. Bijvoorbeeld, “Yekermo Sew” neemt je mee naar desolate droge Afrikaanse landschappen met aan de horizon steeds verschijnende oases van hoop en optimisme die weemoed laten verdampen. Een soort trance waarvan je hoopt dat die nooit zal stoppen. “Motherland” ademt dan weer pure tristesse uit terwijl “Way To Nice” een opgewekte, swingende groove in zich draagt. Alle stukken worden heel breed uitgesponnen. Elke groepslid krijgt elk om een beurt de kans om in een improvisatierondje te laten zien waartoe ze in staat zijn. De technische mogelijkheden van hun instrumenten worden voortdurend op de proef gesteld. Ook Mulatu bewijst dat hij naast een uitstekend vibrafonist ook overweg kan met een organ en andere percussie. Alle nummers bulken van slagwerk. Vaak vallen de subtiele percussielijnen helemaal niet op in het meeslepende geheel. Net toen de band het publiek tot bescheiden danspasjes bracht, hielden ze ermee op. Uiteraard dat er nog een bisronde werd voorzien waarbij “Yegelle Tezeta” het absolute hoogtepunt vormde. Het concert eindigde  na anderhalf uur op zijn toppunt. Mulatu en zijn goedlachs gevolg werden oververdiend onthaald op een staande ovatie.

Vanavond hoorden we een vrij herkenbare set. Het spannende zat hem vooral in de in andere jasjes getooide nummers met bakken ruimte voor improvisatie. Een geslaagd concert met obligatoire kippenvelmomenten en een dikke krop in de keel. De nog steeds kwieke en immer lachende Mulatu dompelt zichzelf andermaal onder in het bad der onsterfelijkheid.

Deze review verscheen eerder deze week op Musiczine.net

Shantel & Bucovina Club Orkestar @ AB 14/11 – Review

21 Nov

Stefan Hantel is het Duits-Roemeense brein achter Shantel & Bucovina Club Orkestar. Nog vóór hij bekendheid verwierf met het welgesmaakte gypsy-swing-recept kenden we de man vooral van zijn producties met een overwegende elektronische invalshoek. Sinds de release van zijn wereldbekende oorworm “Bucovina” in 2003 leek Shantel echt resoluut te kiezen voor Balkanbeats. Het concept met zijn trawanten zet keer  op keer concertzalen volledig op zijn kop en verschaft hem bovendien de status van Godfather of Balkan Beats.  Ook vanavond zet hij met zijn Anarchy & Romance-tournee de driekwart volgelopen AB in lichterlaaie. Anderzijds zal hij zijn fans op bepaalde momenten met verstomming geslagen hebben met een aantal nummers van zijn aankomende album dat wordt uitgebracht op het Belgische Crammed. In september schoof hij “The Kiez is allright” als eerste single naar voren. Fans zullen meteen beamen dat hij voluit gaat voor een absolute stijlbreuk.

Ondanks de aangekondigde stijlbreuk krijgt het publiek datgene waarvoor ze uiteindelijk zijn gekomen. Een spetterende show dat van bij het begin bulkt van aanstekelijke Balkan-vibes. Net als eerdere shows lijkt de zevenkoppige band nog steeds te teren op de nummers uit de laatste twee albums. Samen met zangeres en zotte doos, Damla Pehlevan, arrangeren ze strak geproducete albumnummers tot nog spannender dancefloor fillers. Onversneden hits als “Disko Partizani” en “Disko Boy” brengen het knotsgekke publiek in extase. De geniale mix tussen etnische en elektronische muziek werkt uitstekend.
Dit euforisch gevoel wordt prompt de kop ingedrukt wanneer de band een aantal nieuwe nummers op ons afvuurt. “The Kiez is allright” toont aan dat de Balkanguru ineens transformeert in een rockende songwriter met een verhaal. Alle verwachtingen lapt hij op verrassend geniale manier aan zijn laars. Het nummer doelt duidelijk op een publiek in de garage rock scene. Indien hij hiermee iets controversieel en energieks voor ogen had, is hij zonder twijfel in zijn opzet geslaagd. In ieder geval blijkt het publiek uit zijn lood geslagen. Gelukkig bedient het Bucovina Clubje het publiek opnieuw op zijn wenken en laten ze het publiek opnieuw swingen totdat ze zichzelf in een circusact wanen. Mensen beklimmen het podium en gooien zich uitgelaten terug in het publiek. De band lijkt hier ietwat op te kicken in tegenstelling tot de securityman met ZZ Top-baard. Zijn tussenkomsten lijken steeds grimmiger te worden totdat zich een ongeval voordoet. Peter, één van de stagedivers, werd volgens sommigen door de security brutaal van het podium geduwd. Zijn val heeft ervoor gezorgd dat zijn been in een vrij onnatuurlijke houding is komen te staan. Een ware domper op de feestvreugde! Het concert wordt even stilgelegd om de gewonde af te voeren. Even lijkt het erop dat het concert ten einde is. Frontman Shantel lost het zaakje goed op door een aantal nummers aan hem op te dragen. De gekte wordt terug ten top gedreven wanneer Shantel een twintigtal knappe dames uitnodigt op het podium. In een mum van tijd verdwijnen de bandleden tussen een bootyshakende menigte. Security wordt heel even te kakken gezet. Dit is meteen ook hét hoogtepunt na twee uur performance. Afsluiten doet hij in een akoestisch kwartiertje samen met de accordeonspeler.

Shantel bracht ons het verwachtte , opzwepende balkanfeestje. Meer zelfs, hij heeft ons laten zien waar hij naartoe wil met zijn nieuwe album. Sommigen zullen het haten, anderen zullen ervan houden. “Anarchy & Romance”. De man is duidelijk niet bang om zijn nek te riskeren met dit totaal nieuwe experiment. De pers vond zijn Bucovinaproject jaren terug ook verkeerd. En kijk welk succes hem dit opleverde. “Music has neither morals nor nationality”, aldus Stefan Hantel.

Deze review verscheen eerder op musiczine.net

Squarepusher @ AB 04/10/2012 – Review

7 Okt

Foto: GDC

Zijn passage op het Dour-festival van afgelopen zomer hebben we met heel veel spijt aan ons zien voorbijgaan.  Daarom waren we er als de kippen bij om zijn zaalperformance in de AB mee te pikken. Voor een IDM-bons van zijn formaat waren onze verwachtingen heel hoog.  Ondanks een technisch voortreffelijk uitgekiende show voor zijn laatste album ‘Ufabulum’ heeft Squarepusher het Brusselse publiek niet helemaal weten te overtuigen.

Opwarmer Machinedrum hield het na een half uurtje nerveus polyritmisch basgedreun met overduidelijke jungle-invloeden al voor bekeken voor een slechts half volgelopen zaal.  Zonder meer maakte de man met aanstekelijk enthousiasme een goede beurt.

De indrukwekkende setting van ledschermen verraadt meteen dat Squarepusher een heuse audiovisuele belevenis zou gaan worden. Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven, bestijgt Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen doet denken aan de véél originelere Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Bovendien lijkt het ding hem af en toe in zijn bezigheden te hinderen en creëert het een onvermijdelijke afstand met zijn publiek. Ook muzikaal heeft Squarepusher enige moeite om de niet helemaal volgelopen AB mee op sleeptouw te nemen. De set is bijna niets meer dan een stuk voor stuk doorlopen van de nummers uit Ufabulum. De nummers werden telkens als aparte stukken gepresenteerd en er is geen sprake van een vloeiend, overweldigend geheel.

Het recept van allesverpletterende en bovenmenselijke ritmes is de man nog steeds niet verleerd. Het verschil met vorig werk is dat Ufabulum tussen alle aardverschuivende basinjecties en  percussiegeweld door heel melodieus uit de hoek komt en bijgevolg bijna cheesy begint te klinken. “Dark Steering” is volgens ons ook het enige moment waarbij dit vernieuwde recept met weerbarstige ritmes en melodieuze ondertoon duidelijk impact lijkt te hebben op het publiek. Niet genoeg om van een onvergetelijke performance te spreken. Al een uur lang zitten we te kijken naar de tot nu toe onaangeroerde, zessnarige basgitaar. Nu ja, Ufabulum is een puur elektronisch album geworden zonder echte live instrumentatie maar toch willen we zijn competenties als basgitarist maar al te graag eens tentoon gespreid zien.  Ook hier blijken de meningen verdeeld over deze schijnbare lauwe improvisatie in de bisronde.

Dit doorgedreven audiovisueel experiment met epilepsieverwekkende visuals maakt  Tom Jenkinson voor enkelen tot een waar geniaal enfant terrible terwijl een groot deel van fans ontgoocheld de zaal verlaten. Een zonnebril om onomkeerbare oogschade te voorkomen, lijkt ons geen overbodige luxe voor dit al bij al spectaculaire zaalconcert. Spectaculair, maar toch over de ganse lijn niet spannend genoeg als je het ons vraagt. Toch blijven we fan!

Netsky Live @ AB 26-05-2012

30 Mei

Je zal maar Boris Daenen heten, net je tienerjaren ontgroeid zijn, overvolle zalen platspelen in elke uithoek van de wereld en al een tweede full album uitbrengen op een label als Hospital Records. Dit uiterst gewaardeerde Britse label uit de drum-‘n-bassscene huisvest naast onze übergetalenteerde Netsky ook gevestigde grootheden als London Elektricity en High Contrast en heeft er mee voor gezorgd dat dit goudhaantje wereldwijde faam geniet. En niet onterecht! Met argusogen keken critici uit naar de opvolger van Netsky’s titelloze debuutalbum. Deze werden dit weekend netjes de mond gesnoerd na een meer dan geslaagde, uitverkochte tweedaagse in de Brusselse AB.

Net als tien jaar terug lokken DnB-feestjes grappig genoeg nog steeds een tienerpubliek aan. Toch kwamen er ook heel wat drum-‘n-bassfans van de eerste generatie opdagen voor deze wonderboy. Het verschil tussen Netsky en de drum-‘n-bass van tien jaar terug is dat hij een breder publiek weet te bekoren met zijn melancholische synthmelodieën die net iets radiovriendelijker klinken dan tijdens de jaren ’90. Anderzijds blijkt de combinatie van diepe bassen en beats nog steeds een uitstekend recept om een legertje ‘DnB-warriors’ zwetend te laten huppelen. Het liveconcept met een buitengewone drummer als Michael Schack en Babl Keys aan de keyboards geven deze danceperformance alleen maar meer cachet. Boris zet er van meet af aan al meteen de beuk en de AB werd in een mum van tijd omgetoverd tot een broeierig hete sauna gevuld met zweterige (tiener)torso’s die zich meermaals uitgelaten in een moshpit gooiden. Klassiekers als ‘Iron Heart‘ en ‘Give & Take’ gooiden alleen maar olie op het vuur. Ook het materiaal van het nieuwe album moet niet inboeten aan kwaliteit. Met tracks als ‘Come Alive’ en ‘Puppy‘ bevestigt Netsky meteen dat hij geen random eendagsvlieg is. Over onze nationale drum-‘n-basstrots bestaat geen enkele twijfel dat hij ‘Hospitalwaardig‘ is. Hij is niet langer het opkomende talent! Hij staat er en heerst bescheiden. ‘Netsky 2’, Liquid drum-‘n-bass anno 2012, vanaf einde juni verkrijgbaar bij de betere platenboer.  Een niet te missen act op de komende zomerfestivals. Tot gauw Boris…

Orbital – Wonky (New Album)

30 Mrt

De broertjes Phil en Paul Hartnoll brengen 20 jaar na hun legendarische ‘Green Album‘ en ‘Brown Album‘ de populaire cultuur van weleer terug. Ravers van middelbare leeftijd zullen verrukt zijn met dit nieuwe album. Meteen kunnen ze de nieuwe generatie laten horen waar zij vroeger stonden op te feesten. Op donderdag 12 april komt Orbital hun nieuwe album “Wonky” voorstellen in de reeds uitverkochte AB.

Hier alvast een paar nummertjes van het nieuwe album.

“Wonky” met MC Lady Leshurr miauwt nerveus tot je stuiptrekking krijgt van genot.

Never” kan je gratis downloaden via onderstaande link naar de officiële website.

Free Download ‘Never’

%d bloggers liken dit: