Tag Archives: Democrazy

Dans Dans – Au Hasard

4 Sep
Dans Dans - I/II [Unday Records - 2013]

Dans Dans – I/II [Unday Records – 2013]

Dans Dans is de nieuw ontgonnen parel uit het Belgische muzieklandschap. In de nationale en internationale pers wordt dit instrumentaal trio terecht de hemel in geprezen. Met hun tweede album ‘I/II‘ lijken ze echt hun doorbraak te forceren. Gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), bassist Fred Lyenn en drummer Steven Cassiers (Dez Mona) experimenteren op dit nieuwe album met nummers van onder andere Bowie, Tom Waits, Morricone en Sun Ra. Ze vallen moeilijk in een vakje te duwen maar hun jazzy rock is ingetogen, soms psychedelisch en hun zinderende gitaarwerk is ronduit meeslepend. Alsof ze je meenemen naar gortdroge en broeierige woestijnlandschappen.

Dans Dans is binnenkort alweer te zien in ons geliefde Gent. Onze nieuwe nationale trots mag het fantastische seizoen van DOK afsluiten.  Meer info over het event vindt je hier.

Onderaan kan je de bloedmooie opener ‘Au Hasard‘ van hun laatste plaat beluisteren.

Mr. Scruff @ Democrazy, Vooruit – 19/04/2013 – Review

24 Apr
Mr. Scruff + Liquid Brother @ Vooruit 19/04/2013

Mr. Scruff + Liquid Brother @ Vooruit 19/04/2013

Warning!! Mr. Scruff is in town!! Wat vorig jaar nog als de nieuwe hype werd bestempeld is vandaag eigenlijk al een traditie geworden. Scruff is voor het vijfde jaar op rij een graag geziene gast en ook gastheer in Gent. Al vijf edities eist hij met de lokale Liquid Brother de volledige avond op en onderwerpt hij zijn publiek aan die onevenaarbare en zalige oormassages van hem. Elke editie was een schot in de roos, elke editie werd groter en raakte vlugger uitverkocht. Hoe kan het ook anders? Andy is op en naast het podium één brok positieve energie. Het totaalplaatje rond zijn leven als DJ, producer, cartoonist, absolute ambassadeur van de positieve vibes en zoveel meer is een onwrikbaar concept.  Zijn DJ-sets zijn telkens weer een verrassing. Je weet nooit wat je eigenlijk kan verwachten binnen zijn spectrum van funksouljazzafrobeatlatindubstep- deephousediscoreggaebreaks. De enige échte zekerheden tijdens de Keep It Unreal-dansavonden zijn dat hij iedereen moeiteloos meezuigt in zijn eclectisch wereldje van veelal Shazam-bestendige platen en schattige patatvormige cartoonfiguurtjes. En voor de Gentse editie is het voor de man ondenkbaar dat hij het podium niet deelt met zijn goede vriend Liquid Brother. Deze combinatie werkt gewoon en dat is vanavond meer dan tevoren ook gebleken. Beide heren hebben er een fameuze patat op gegeven!

Deze avond deed mij meteen terugdenken aan die ene avond dat ik het geluk had hem in zijn thuishaven aan het werk te zien op zijn maandelijkse feestjes in Band On The Wall. Funkiness and Bass all over the place en minder eigen producties in de playlist!! Scruffy’s party mood sloeg keihard over op de heupen van het gelukzalig glimlachende feestpubliek. Nooit hoorde ik zo een harde en uptempo set van hem. Op een gegeven ogenblik haalde hij de zelf die oude raveplaten uit zijn platenzakken. Het feit dat ik feestend op de dool ging en de meest amusante en absurde gesprekken hield met gelijkgestemde en licht aangeschoten feesters is een teken dat mijn dansavond geslaagd was. Voor het echt goed tot me doordrong hadden wij al zijn marathon gelopen. De beweeglijke joelende massa maakte mij attent op het einde van zijn set.

Liquid Brother ging lekker op het elan van zijn maatje verder. Liquid had zichzelf gisteren ongetwijfeld ondergedompeld in Scruff’s vat der genialiteit. Zijn set was buitenaards goed.  De weinig vrijgekomen ruimte op de dansvloer vulde ik surfend op die laatste energieboost in, totdat er bij de het ochtendgloren aan mijn mouw werd getrokken. Het was welletjes geweest! Benen kapot en lichtjes hese stem maar toch het gevoel dat de batterijen goed opgeladen zijn geweest. Legendarische avond! Wat kijken we nu al uit naar hoofdstuk 6! Graag zelfde plaats, zelfde twee mannen op de affiche. Jullie zijn gewaarschuwd!!

Deze review werd eerder gepubliceerd op Musiczine.net

Download de integrale set van vorige vrijdag door de code ‘gent13’ hier te gebruiken

How To Dress Well @ Democrazy 18/10 – Review

23 Okt

Nooit was in een uitverkochte Charlatan de nerdbrillendichtheid zo groot. Nu ja, Gent is nu eenmaal het Vlaamse Mekka voor de hedendaagse hipster. Bovendien lokt de komst van het obscure How To Dress Well heel wat met iPhone gewapende ruitjeshemden. Helemaal niets mis met dit uiterst gedisciplineerde publiek. Het hoge aantal hipsters per vierkante meter toont vanavond gewoon aan dat het project van Tom Krell immens hot is.  De overgetalenteerde Krell brengt ons een soort electronica van de nieuwe generatie met een heel vette knipoog naar de R&B van de jaren ’90. In een klein uurtje toont hij ons hoe zijn vertraagde R&B niet over het podium swingt maar wel kruipt.

Ook al is dit gezien het depressieve kantje helemaal niet mijn geprefereerde stijl, het moet wel gezegd dat de performance technisch gezien helemaal klopt. De etherische, spookachtige kopstem van Tom Krell klinkt voortreffelijk en doet ons soms denken dat hij op de bodem van een koolmijn staat te zingen. Door het gebruik van twee micro’s lijkt het alsof hij af en toe in duet gaat met zichzelf. Terwijl hij baadt in de passende visuals overheersen echo en reverb in zijn zangpartijen. Electronica en de subtiele tussenkomsten van de violist komen nooit echt op de voorgrond. Vocals blijven gewild de hoofdrol opeisen en bij wijlen lijkt dit misschien wel wat geforceerd over te komen.

Net als zijn introverte attitude doet zijn klankenspectrum ons denken aan The XX. Het is vooral spijtig dat het intieme concert soms werd verstoord door het rabarberende volk uit het aanpalende Charlatan-café. Ondanks de deprimerende en soms te gemaakte sfeer zagen we een technisch uitmuntend How To Dress Well. Ik word niet meteen fan maar dit was uiterst leerrijk en al bij al boeiend.

Deze review verscheen eerder deze week op musiczine.net

Kid Koala @ Democrazy 07/10/2012 – Review

11 Okt

Kid Koala mag dan bijna veertig worden, deze turntable wizard blijft niet alleen zijn immer jeugdige look bewaren, ook zijn ontzettend frivole manier van performen lijkt onveranderd gebleven. Met zijn midlife crisis in het vooruitzicht werd het blijkbaar tijd om de nostalgische toer op te gaan. Voor zijn laatste langspeler, “12 Bit Blues“, groef hij diep in zijn platenbakken, op zoek naar zijn favoriete bluesplaten uit zijn tienerjaren. Resultaat, Kid mixte samples van huilende gitaren, koddige pianolijnen en soulvol gejammer van oude bluesklassiekers met nieuwe samples tot een soort gemuteerde vorm van blues. Zijn old skool SP1200-sampler/drummachine waar hij immens fier blijkt op te zijn, is van cruciaal belang. Hij demonstreert hoe alles tot stand kwam.

De voorziene musical comedy met ‘Adira Amram & The Experience‘ wordt jammer genoeg niet opgevoerd.  De afwezigheid van deze act wordt ruimschoots goed gemaakt door een uiterst vermakelijke en een – meer dan ooit tevoren – interactieve performance van de Canadese platengoochelaar. Dit was zonder twijfel zijn beste show in jaren.

Vooraleer hij nieuw materiaal door zijn mengtafel op ons afvuurde, toont hij ons waartoe hij in staat is met drie draaitafels en wat vinyl. Van zijn skills moet hij ons al lang niet meer overtuigen. Het blijft gewoon indrukwekkend te zien hoe hij de meest uiteenlopende genres vingervlug in elkaar scratcht met een bovenmenselijke precisie. Platengroeven kent hij tot op de millimeter en draaitafels zijn niet alleen een medium maar worden tevens instrumenten. Pop, hip hop, metal en drum and bass en eigen oud materiaal rijgt hij  aan elkaar alsof het kinderspel is.

De tracks van ‘12 Bit Blues’ doorjagen, daar is helemaal geen sprake van. Het siert hem dat hij op een eigenzinnige manier vrij spaarzaam blijft met nieuwe tracks. De performance ontaardt vooral in een ware variétéshow vanaf “1 Bit Blues (10,000 Miles)” met de danseressen van de ‘Incredible Dancing Machines‘. De rest van de show is een opeenvolging van dolkomische toestanden. Dansende poppen, limbodansen met het publiek,  de geniale kazoo-jamsessie met toeschouwers, Kid in zijn befaamde koalapak bij het kinderlied “Yo Gabba Gabba”, rondvliegende papieren vliegtuigjes bij “8 Bit Blues”, de polonaise, … Kortom, een knotsgek en hyperactief spektakel waar menig organisatoren van hedendaagse variétéshows jaloers zouden op zijn.

Tussen alle hilarische scenes door zou men haast vergeten dat Kid Koala een nieuw bluesalbum komt voorstellen. Tussendoor hoorden we ook nog “3 Bit Blues“, “5 Bit Blues” en het oudere nummer “Skanky Panky“. Bij het tot stand komen van de nummers heeft Kid Koala telkens respect voor de originele samples. De grauwe en soulvolle  feeling van de originele nummers blijft keer op keer intact. Eigenlijk hoorden we net iets te weinig van de nieuwe plaat waardoor we net heel nieuwsgierig worden gemaakt om het volledige album te beluisteren.

Dit was een avondje good old fashioned topentertainment! Kijk hier naar de officiële trailer om zelf een idee te krijgen. We zijn nu al benieuwd wat de kleine Canadees na dit spektakel nog in petto heeft voor zijn fans.

A Winged Victory For The Sullen + Nils Frahm @ DOK 12-09-2012 – Review

14 Sep

Nils Frahm

Het seizoen van de ontelbare overhypete zomerfestivals loopt momenteel op zijn laatste benen. Dit betekent wel meteen dat er een nieuw concertseizoen verleidelijk naar ons lonkt. Veel interessanter, toch? Geef mij maar intiemere zaalconcerten waar het publiek op zijn minst uit interesse komt, en niet omdat het hip is er te zijn. Bovendien kan ik mij al jaren niet meer ontdoen van het gevoel dat je in een zaal als fan meer kwaliteitswaar krijgt voor je geld. Inboeten op zacht zomerweer is de tol. Maar wie kan het druilerig herfstweer iets schelen als je een avond in een verwarmend modern klassiek jasje tegemoet gaat.

“Are you ready for some sad and depressing music?” klonk nochtans de vraag van de in Brussel wonende Adam Wiltzie, fronthelft van A Winged Victory Of The Sullen. En toen werd het muisstil, net zoals het hoort bij een klassiek optreden. Frontmannen Adam Wiltzie en Dustin O’Halloran omringen zich voor dit project met twee fantastische violisten en een celliste. Samen brengen ze instrumentale neo-klassieke composities waarin hier en daar flarden van electronica te bespeuren vallen. De minutieus opgebouwde strijkarrangementen en elektronische soundscapes brengen ons naar een duistere droomwereld waar de tristesse soms wordt verdampt door heldere stralen van hoop. De set wordt zorgvuldig opgebouwd naar een hoogtepunt, met de zalvende harp in de hoofdrol bij “Requiem For The Static King”. Het publiek vroeg dan ook heel terecht naar een bisnummer.

Hierdoor begon de set van hun sympathieke Duitse vriend Nils Frahm ook een half uurtje later. Enkele weken terug brak deze pianovirtuoos zijn duim waardoor hij even werkonbekwaam werd bevonden door zijn arts. Tijdens zijn revalidatieperiode bleef hij echter niet bij de pakken zitten en schreef hij zelf een compositie dat “Song for 9 fingers” heet. Van de blessure was er eigenlijk niks te merken. De man schudde prachtige verhalende melodieën uit zijn mouwen, alsof hij speelde met twaalf vingers. Dat we hier met een muzikant pur sang te maken hebben, lijdt geen enkele twijfel. Zijn set startte hij met geïmproviseerde percussie, drummend op de pianokoorden. Tussendoor bewijst deze klassiek geschoolde pianist ook nog even dat hij zonder enige moeite overweg kan met analoge synths. Om het publiek helemaal voor zich te winnen, ging hij op zoek naar een vrijwilliger om samen met hem een quatre-mains uit te voeren. Terwijl hij de lage noten voor zijn rekening nam, mocht vrijwilligster Jana de zwarte toetsen in de hoge registers bespelen. Een prachtig kwartiertje improvisatie dat hun een oorverdovend applaus opleverde. Nils’ duim omhoog voor Jana’s lef en kunde. Zonder twijfel een onvergetelijke ervaring voor haar. Het leuke aan Frahm is dat hij speelt met uiteenlopende gevoelens. Zijn minimalistische composities ademen zowel melancholiek als hartstochtelijk verlangen uit, passionele romantiek, gewoonweg ruimtescheppende virtuositeit. Nils, vanavond heb je heel wat hartjes gewonnen, mensen met verstomming geslagen en mondjes doen openvallen. Het perfect gecomponeerde, abstracte antwoord op de vraag hoe je klassieke muziek sexy kan maken.

Een prachtige avond, de ideale voorloper voor het nakende concertseizoen. Bedankt Democrazy om ons andermaal te trakteren op kwaliteit van de bovenste plank, dit in een fijn industrieel decor. Volgende afspraak gaat door in onze geliefde Gentse Vooruit, met Kid Koala in de hoofdrol.  Tot dan!

Check hieronder de kersverse clip van het eerste deel van het tweeluik  “Requiem For The Static King” van A Winged Victory For The Sullen.

Kid Koala – 12 Bit Blues

18 Aug

Kid Koala, het absolute Canadese wonderkind van de draaitafels dat precies nooit ouder lijkt te worden, brengt op 17 september het album “12 Bit Blues” uit op Ninja Tune. Als tiener was hij volledig into blues en daarom besloot hij eens diep in zijn platenbakken te graven naar bluesnummers waarmee hij een ‘turntable blues record‘ kon opnemen. Een E-mu SP 1200 sampler en buitenaardse turntable skills, meer heeft de man niet nodig om een boeiend album als resultaat te krijgen.

Het album zal digitaal verkrijgbaar zijn, maar ook op CD en LP, inclusief een ‘cardboard, hand powered turntable kit’. De vingervlugge turntable wizard komt  op  7 oktober, na zijn meer dan succesvolle Space Cadet-show van vorig jaar, terug dankzij Democrazy naar Gent om dit album voor te stellen. Klik hier voor meer details over het event
Hier alvast een voorsmaakje van wat je mag verwachten van zijn nieuwe project. Uiteraard krijgt dit alles nog zoveel meer betekenis als je hem live aan het werk ziet.

Com Truise @ DOKkantine – Review

10 Jun

Eigenlijk hadden we Seth Haley aka Com Truise einde vorig jaar al op onze Democrazy-agenda vastgepind, maar een gebrek aan toursupport stak daar toen een stokje voor.  Sinds begin mei is deze eenzame reiziger op tournee doorheen Europa en Democrazy wist hem toch terug te overtuigen voor een passage in de DOKkantine in het kader van het ‘Trash?‘-festival.

Vanavond echter geen voorprogramma, wel een goedkoper ticket en ongedwongen gezelligheid in overvloed.  Bretellen klikvast en de netjes getrimde moustache mooi in de plooi. Klaar om met het selecte publiek een nostalgische, retrofuturistische ruimtereis te maken richting jaren ’80.

Com Truise komt op de proppen met een pretentieloze strategie. Een paar van zijn geliefde analoge synths, effectenboxen en laptop. Een bijkomende percussionist zou het geheel van botergeile slomobeats en kreunende analoge synths alleen maar smeuïger kunnen maken. Toch bewijst Seth zeer zeker dat hij naast een goede producer – denk maar aan zijn album “Galactic Melt” – ook  als live performer duchtig uit de voeten kan. Misschien verwachten we van een synthfreak van zijn formaat net iets meer live jams. Hij haalt wel als een bezetene alles uit zijn digitale kas om een volle, warme sound te produceren. Zijn sound klinkt overwegend melancholisch, mistig en donker maar tegelijkertijd ook zeer fris en optimistisch. Misschien is dit heel persoonlijk maar ik vind übergeile muziek. Het is heel moeilijk om Com Truise in een vakje te duwen. Een soort vintage synthwave electronica dat heel dicht aanleunt bij Boards Of Canada. Sommige van zijn tracks zouden evengoed deel kunnen uitmaken van een soundtrack van een 80’s-film à la ‘Gop Tun’.

Com Truise heeft zonder twijfel zijn plaatsje in het elektronisch muzieklandschap verworven. Kwestie van voortdurend keihard te werken om zich te onderscheiden van de massa. We zijn in ieder geval benieuwd naar zijn toekomstige producties. Onze radar staat zonder twijfel op scherp.
Op 17 augustus kan je op Pukkelpop opnieuw inchecken voor één van zijn psychedelische sci-fi trips.

%d bloggers liken dit: