Tag Archives: Jazz

Jon Kennedy – Corporeal

31 Aug
Jon Kennedy - Corporeal [JKF010]

Jon Kennedy – Corporeal [JKF010]

Na drie jaar afwezigheid komt de Britse Jon Kennedy opnieuw op de proppen met een nieuw digitaal album dat eerder deze zomer op zijn eigen ‘Jon Kennedy Foundation’ verscheen. ‘Corporeal’ betekent letterlijk ‘To have a body’ en is een veruitwendiging van zijn veelzijdige expertise in verschillende genres dat hij eerder al tentoon spreidde op gerenommeerde labels als Tru Thoughts, Grand Central en Organik Recordings. Als studiobeest wou hij zijn vroegere creatieve output uitbreiden door zijn eigen stem te gebruiken op een aantal nummers van deze nieuwe langspeler.

Met dit studioalbum etaleert hij zijn verfijnd gevoel voor ritme en zijn nadrukkelijke voorliefde voor vette baslijnen en sappige melodieën. Corporeal wordt stevig ingezet met het moddervette ‘Boom Clack’ – trouwens een van onze favorieten – en evolueert verder naar een luisteralbum met een zondagnamiddagattitude. Dit elektronisch album met sterk organisch gevoel neemt een heel brede vlucht en bestrijkt genres zoals breaks, trip hop, rock, funk, bossa en hip hop. Ideaal voor in de auto of voor een druilerige dag als vandaag.

Sterkhouders op dit album zijn: Boom Clack, Flow, Tonto Rides The Gain, Electronic Sound Pictures

Stream en koop Corporeal onderaan. Ook hier verkrijgbaar via Beatport

Advertenties

Mr. Scruff @ Democrazy, Vooruit – 19/04/2013 – Review

24 Apr
Mr. Scruff + Liquid Brother @ Vooruit 19/04/2013

Mr. Scruff + Liquid Brother @ Vooruit 19/04/2013

Warning!! Mr. Scruff is in town!! Wat vorig jaar nog als de nieuwe hype werd bestempeld is vandaag eigenlijk al een traditie geworden. Scruff is voor het vijfde jaar op rij een graag geziene gast en ook gastheer in Gent. Al vijf edities eist hij met de lokale Liquid Brother de volledige avond op en onderwerpt hij zijn publiek aan die onevenaarbare en zalige oormassages van hem. Elke editie was een schot in de roos, elke editie werd groter en raakte vlugger uitverkocht. Hoe kan het ook anders? Andy is op en naast het podium één brok positieve energie. Het totaalplaatje rond zijn leven als DJ, producer, cartoonist, absolute ambassadeur van de positieve vibes en zoveel meer is een onwrikbaar concept.  Zijn DJ-sets zijn telkens weer een verrassing. Je weet nooit wat je eigenlijk kan verwachten binnen zijn spectrum van funksouljazzafrobeatlatindubstep- deephousediscoreggaebreaks. De enige échte zekerheden tijdens de Keep It Unreal-dansavonden zijn dat hij iedereen moeiteloos meezuigt in zijn eclectisch wereldje van veelal Shazam-bestendige platen en schattige patatvormige cartoonfiguurtjes. En voor de Gentse editie is het voor de man ondenkbaar dat hij het podium niet deelt met zijn goede vriend Liquid Brother. Deze combinatie werkt gewoon en dat is vanavond meer dan tevoren ook gebleken. Beide heren hebben er een fameuze patat op gegeven!

Deze avond deed mij meteen terugdenken aan die ene avond dat ik het geluk had hem in zijn thuishaven aan het werk te zien op zijn maandelijkse feestjes in Band On The Wall. Funkiness and Bass all over the place en minder eigen producties in de playlist!! Scruffy’s party mood sloeg keihard over op de heupen van het gelukzalig glimlachende feestpubliek. Nooit hoorde ik zo een harde en uptempo set van hem. Op een gegeven ogenblik haalde hij de zelf die oude raveplaten uit zijn platenzakken. Het feit dat ik feestend op de dool ging en de meest amusante en absurde gesprekken hield met gelijkgestemde en licht aangeschoten feesters is een teken dat mijn dansavond geslaagd was. Voor het echt goed tot me doordrong hadden wij al zijn marathon gelopen. De beweeglijke joelende massa maakte mij attent op het einde van zijn set.

Liquid Brother ging lekker op het elan van zijn maatje verder. Liquid had zichzelf gisteren ongetwijfeld ondergedompeld in Scruff’s vat der genialiteit. Zijn set was buitenaards goed.  De weinig vrijgekomen ruimte op de dansvloer vulde ik surfend op die laatste energieboost in, totdat er bij de het ochtendgloren aan mijn mouw werd getrokken. Het was welletjes geweest! Benen kapot en lichtjes hese stem maar toch het gevoel dat de batterijen goed opgeladen zijn geweest. Legendarische avond! Wat kijken we nu al uit naar hoofdstuk 6! Graag zelfde plaats, zelfde twee mannen op de affiche. Jullie zijn gewaarschuwd!!

Deze review werd eerder gepubliceerd op Musiczine.net

Download de integrale set van vorige vrijdag door de code ‘gent13’ hier te gebruiken

Mulatu Astatke @ AB 16/11 – Review

21 Nov

Begin jaren ’70 was Mulatu Astatke één van de drijvende krachten achter de transformatie van de Ethiopische muziekscene. Zijn collectief groeide uit van een door de overheid gecontesteerde band tot een onafhankelijke band die men aan het werk kon zien op heel wat plaatsen in  Addis Adeba. Als eigenzinnig artiest heeft hij zijn eigen pad geëffend en ontwikkelde hij een unieke stijl. Mulatu is de onvervalste (groot)vader van Ethiopian Jazz.  De begeesterde vibrafonist combineert typisch Ethiopische muziek met jazz, latin en psychedelica dat hij leerde kennen op muziekacademies in de VS en het Verenigd Koninkrijk.

Op de vooravond van zijn zeventigste verjaardag doet de man dit najaar een tiental Europese concerten. De Brusselse Ancienne Belgique had het voorrecht om dit exclusief gebeuren te mogen organiseren. De stevige prijs voor dit grotendeels zittend concert is meer dan de moeite waard geweest.  De achtkoppige band is voor het grootste deel hetzelfde gebleven in vergelijking met vorig jaar. Stuk voor stuk gepassioneerde artiesten die merkbaar genieten van elke gespeelde noot. Een onwrikbare,  buitengewoon getalenteerde groep gedreven door een allesbehalve artificiële chemie. Het collectief put nog steeds haar stukken uit Mulatu’s volledige repertoire, weliswaar met heel veel ruimte voor improvisatie.

Het valt niet te ontkennen dat Mulatu’s composities één vette kluif emotie zijn. Bijvoorbeeld, “Yekermo Sew” neemt je mee naar desolate droge Afrikaanse landschappen met aan de horizon steeds verschijnende oases van hoop en optimisme die weemoed laten verdampen. Een soort trance waarvan je hoopt dat die nooit zal stoppen. “Motherland” ademt dan weer pure tristesse uit terwijl “Way To Nice” een opgewekte, swingende groove in zich draagt. Alle stukken worden heel breed uitgesponnen. Elke groepslid krijgt elk om een beurt de kans om in een improvisatierondje te laten zien waartoe ze in staat zijn. De technische mogelijkheden van hun instrumenten worden voortdurend op de proef gesteld. Ook Mulatu bewijst dat hij naast een uitstekend vibrafonist ook overweg kan met een organ en andere percussie. Alle nummers bulken van slagwerk. Vaak vallen de subtiele percussielijnen helemaal niet op in het meeslepende geheel. Net toen de band het publiek tot bescheiden danspasjes bracht, hielden ze ermee op. Uiteraard dat er nog een bisronde werd voorzien waarbij “Yegelle Tezeta” het absolute hoogtepunt vormde. Het concert eindigde  na anderhalf uur op zijn toppunt. Mulatu en zijn goedlachs gevolg werden oververdiend onthaald op een staande ovatie.

Vanavond hoorden we een vrij herkenbare set. Het spannende zat hem vooral in de in andere jasjes getooide nummers met bakken ruimte voor improvisatie. Een geslaagd concert met obligatoire kippenvelmomenten en een dikke krop in de keel. De nog steeds kwieke en immer lachende Mulatu dompelt zichzelf andermaal onder in het bad der onsterfelijkheid.

Deze review verscheen eerder deze week op Musiczine.net

Moritz Von Oswald Trio – Jam

5 Okt

Dubtechno-pionier Maurizio (aka Moritz Von Oswald) vormt samen met Max Loderbauer en Vladislav Delay het modernistische jazztechno-concept Moritz Von Oswald Trio. Het experimentele trio bevestigt onder andere met “Jam” nogmaals dat hun samenwerking leidt tot vrije en improvisatorische creaties met weerbarstige patronen, zonder echt vaste grond onder de voeten.

Ondanks dat we hier nog altijd te maken hebben met dubtechno tonen deze technoveteranen dat er nog altijd wel iets nieuws valt te rapen onder zon.  “Jam” is op zijn minst niet eenvoudig verteerbaar en is weinig rechtlijnig. Hun geluidskunst zweeft ergens tussen techno en jazz. Ongeacht het genre, dit soort muzikale uitdagingen zien we jammer genoeg veel te weinig dezer dagen.

Belleruche @ VK* Concerts – Review

14 Jun

Nu de zomerfestivals voor de deur staan, kunnen we stellen dat we over het hoogtepunt van het indoor concertseizoen heen zijn. Ook Belleruche zal het geweten hebben. Dit UK-trio uit de Tru Toughtsstal heeft er vóór hun tussenstop in de Brusselse VK* maar liefst 23 shows in Duitsland, Frankrijk en UK opzitten de laatste maand.  Het nieuwe full album, “Rollerchain“, dat sinds 7 mei in de rekken ligt, vraagt natuurlijk ook om voorgesteld worden aan de fans.

Ondanks de netjes gecamoufleerde verzakte oogjes komt het drietal toch nog betrekkelijk fris en goedlachs voor de dag. Ook de prachtige soulstem van frontvrouw Kathrin DeBoer heeft het loodzware programma blijkbaar goed doorstaan. Haar stemgeluid doet ons vaak denken aan Alice Russell, Roisin Murphy of soms zelf aan Beth Gibbons (Portishead) en is meteen ook het vertrouwde handelsmerk van Belleruche dat sinds 2007 al vier langspeelplaten neerpootte. Het nieuwe album lijkt wel wat verder af te staan van de vorige albums die vol catchy, warme melodieën en ‘toe-tapping‘ bluesritmes zitten. Niet dat we kunnen spreken van een stijlbreuk maar het is experimenteler, donkerder en bevat meer bass.  Zelf Kathrin speelt voor de nummers uit het nieuwe album op een basgitaar. Ze is niet de meest getalenteerde gitariste maar de nummers krijgen sowieso meer body en bovendien vind ik het haar best wel sexy staan.
De set die deze Londenaars vanavond brengen is een mooie mix van materiaal uit hun gehele repertoire. Classics uit vorige albums (Late Train, Clockwatching, Northern Girls, Minor Swing) worden afgewisseld met songs uit het nieuwe album. Hoogtepunten uit het nieuwe album zijn ongetwijfeld “Get More“, “Under Fire” en “Stormbird“.

Belleruche is een ontzettend goede en groovy liveband, waarbij de zalig energieke gitarist, Ricky Fabulous, de prefabbeats van DJ Modest en de sensuele stem van Kathrin volledig in harmonie weet te brengen met heel aanstekelijke gitaarriffs.  Een extra drummer zou de band zeker nog ten goede komen. De sampler waarmee DJ Modest aan de slag gaat, klinkt toch een heel pak minder organisch. Anderzijds werkt dit concept al jaren uitstekend, zeker als je weet dat Belleruche één van de snelst gegroeide bands is bij Tru Thoughts.
Ze sluiten hun avond zoals verwacht in schoonheid af met “Minor Swing“, hun absolute hit met een sample uit Django Reinhardt’s gelijknamige track.

Playlist Belleruche:  Late Train/ A Fan / Stormbird / The Itch / Under Fire / Clockwatching / 16 Minutes / Northern Girls / Limelight /Reach For The Bottle /56% Proof / Get More / Minor Swing

Deze zaterdagavond werd in schoonheid afgesloten door het heel verrassende Ghosting Season. Dit duo brengt een soort atmosferische electronica/minnimal à la The Field en Walls van het Duitse label Kompakt. Een ware ontdekking en zeker veelbelovend voor de toekomst.


Mr. Scruff @ VK* – Review

25 Apr

Foto: Fleur De Pauw

Het is duidelijk dat Mr. Scruff in ons landje de laatste jaren aan populariteit heeft gewonnen.  Drie uiterst geslaagde Democrazy-edities in Gent in 2009, 2010 en 2011 zullen hier ongetwijfeld toe bijgedragen hebben.  “Dé nieuwe sensatie” hoorde ik wel eens vertellen van mensen die hem nog niet eerder kenden. Een sensatie zal hij altijd zijn, maar van nieuw is al lang geen sprake meer. Andrew Carthy startte zijn dj-carrière begin jaren negentig op Sunset Radio in Manchester en al gauw kwam deze in een stroomversnelling terecht sinds hij midden jaren negentig door DJ Food geïntroduceerd werd op het gerenommeerde Ninja Tune label.

Naast marathon-DJ staat hij ook bekend als cartoonist, tea company owner, whale saver en bovenal als producer met een wel heel typische sound waarin altijd een zekere dosis humor zit verwerkt. Scruffy komt niet zomaar een uurtje plaatjes draaien. Nee, als hij komt, draait hij minstens een vijftal uren zelf aan de knoppen met zijn eigen visuals op de achtergrond en gewapend met een zak vol 12-inch en 7-inch vinyl.Voor zijn avond in de Vaartkapoen hebben we alvast onze beste dansschoenen aangetrokken. Wat hij gaat brengen ben je nooit zeker. Wat wel vaststaat is dat hij er elke keer opnieuw een heel vet eclectisch ‘feel good-feest‘ van maakt. En dat werd het ook…

Elke dj-set is anders maar toch bouwt Scruff telkens wat zekerheden in. Starten doet hij altijd met een heel jazzy, downtempo sfeertje. Eenmaal de zaal aan het vollopen is, haalt hij wat meer dansbaar materiaal boven. In zijn sets zit nooit echt een lijn. Aan tien muziekstijlen per uur knalt hij zichzelf door de avond. Zijn stijl kan je omschrijven als funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks
en ook een beetje hip hop. Volgens mij is hij naast Gilles Peterson één van de enigen die met zo divers materiaal zo een consistente set kan brengen en een volledige zaal voortdurend in beweging kan houden.  Alles loopt lekker vloeiend door mekaar. Van een 80 BPM reggaeplaatje schakelt hij naadloos over naar 155 BPM future garage track. Dit maakt zijn sets ook zo uniek en zonder twijfel zijn deze swings van soul en funk over house en latin naar dub en reaggae een katalysator voor de onvervalste ‘happiness‘ bij het publiek. Nooit krijg je het gevoel dat deze swings fout zijn. Scruff speelt zelden hits, met uitzondering van zijn eigen materiaal dat telkens heel erg wordt gesmaakt door het publiek. Vrijdag konden we zijn ‘Jazz Potato’, ‘Spandex Man‘, ‘Chicken In a Box‘ en natuurlijk ook zijn ‘Get a Move On‘ en ‘Pickled Spider‘ horen. Afsluiten deed hij stipt om 2u.00 met “Music Takes Me Up”.  Stilletjes hadden we gehoopt dat hij het einduur ruim zou overschrijden. Het publiek schreeuwde dan ook heel terecht naar meer.  We hopen dat VK* net zoals Democrazy hiervan een jaarlijkse traditie maakt. Brussel kijkt er in ieder geval nu al naar uit.
Wie ook bevangen wil worden door de good vibes van Mr. Scruff , kan deze zomer nog terecht op ‘Feest in het Park‘ te Oudenaarde.

Naar goede gewoonte gooit hij zijn set voor beperkte tijd te grabbel.
Download hier de integrale set van vorige vrijdag met de code ‘vkvkvk’

Breakestra @ Cactus Club

4 Mrt

Breakestra is een L.A.-based funkband onder leiding van Mixmaster Wolf en Miles Tackett. Multi-instrumentalist Miles kan je onder andere ook horen op werk van BB King, Black Eyed Peas en Macy Gray. Met zijn eigen band heeft hij intussen 4 LP’s  en heel wat vette EP’s en 7 inches uit. Op ‘Stones Throw Records’ bracht hij ‘The Live Mix pt. 1 & 2‘. Voor het eerste volwaardige album ‘Hit The Floor’ tekende hij op ‘Ubiquity Records‘ (2005) en het laatste album ‘Dusk Till Dawn’ kwam uit op ‘Strut’ (2009). Stuk voor stuk kwaliteitsvolle platen met ‘good ol’ funky rythms and grooves‘ en swingende blazers waarvoor James Brown met plezier uit zijn graf zou opstaan om wat funky moves uit zijn benen te schudden.

Voor de eerste kennismaking met deze groep moet ik terugkeren naar 2006 toen de De Kreun (in hun voormalige bescheiden locatie in Bissegem) hen voor een derde keer op het podium bracht. Hun set had iets van authentieke jaren zestig en zeventig funk in een modern jasje. In 2009 bracht Democrazy hen samen met DJ Vadim in het voorprogramma naar de Minnemeers in Gent. Elke keer opnieuw staat Breakestra garant voor een swingend zwoel feestje dat zelf stijve harken weet te verleiden tot spontane danspasjes.

Wie al lang geen funky moves meer heeft bovengehaald kan vanavond beter naar de Magdalenazaal in Brugge trekken. Je zal me gelijk geven dat ze een geweldige band zijn met een uitstekende live reputatie.

Beluister hun laatste twee albums via de SC-pagina van Music Man Miles

Breakestra – Hit The Floor – Ubiquity Records – 2005

Breakestra – Dusk Till Dawn – Strut – 2009

%d bloggers liken dit: