Tag Archives: musiczine

Mr. Scruff @ Democrazy, Vooruit – 19/04/2013 – Review

24 Apr
Mr. Scruff + Liquid Brother @ Vooruit 19/04/2013

Mr. Scruff + Liquid Brother @ Vooruit 19/04/2013

Warning!! Mr. Scruff is in town!! Wat vorig jaar nog als de nieuwe hype werd bestempeld is vandaag eigenlijk al een traditie geworden. Scruff is voor het vijfde jaar op rij een graag geziene gast en ook gastheer in Gent. Al vijf edities eist hij met de lokale Liquid Brother de volledige avond op en onderwerpt hij zijn publiek aan die onevenaarbare en zalige oormassages van hem. Elke editie was een schot in de roos, elke editie werd groter en raakte vlugger uitverkocht. Hoe kan het ook anders? Andy is op en naast het podium één brok positieve energie. Het totaalplaatje rond zijn leven als DJ, producer, cartoonist, absolute ambassadeur van de positieve vibes en zoveel meer is een onwrikbaar concept.  Zijn DJ-sets zijn telkens weer een verrassing. Je weet nooit wat je eigenlijk kan verwachten binnen zijn spectrum van funksouljazzafrobeatlatindubstep- deephousediscoreggaebreaks. De enige échte zekerheden tijdens de Keep It Unreal-dansavonden zijn dat hij iedereen moeiteloos meezuigt in zijn eclectisch wereldje van veelal Shazam-bestendige platen en schattige patatvormige cartoonfiguurtjes. En voor de Gentse editie is het voor de man ondenkbaar dat hij het podium niet deelt met zijn goede vriend Liquid Brother. Deze combinatie werkt gewoon en dat is vanavond meer dan tevoren ook gebleken. Beide heren hebben er een fameuze patat op gegeven!

Deze avond deed mij meteen terugdenken aan die ene avond dat ik het geluk had hem in zijn thuishaven aan het werk te zien op zijn maandelijkse feestjes in Band On The Wall. Funkiness and Bass all over the place en minder eigen producties in de playlist!! Scruffy’s party mood sloeg keihard over op de heupen van het gelukzalig glimlachende feestpubliek. Nooit hoorde ik zo een harde en uptempo set van hem. Op een gegeven ogenblik haalde hij de zelf die oude raveplaten uit zijn platenzakken. Het feit dat ik feestend op de dool ging en de meest amusante en absurde gesprekken hield met gelijkgestemde en licht aangeschoten feesters is een teken dat mijn dansavond geslaagd was. Voor het echt goed tot me doordrong hadden wij al zijn marathon gelopen. De beweeglijke joelende massa maakte mij attent op het einde van zijn set.

Liquid Brother ging lekker op het elan van zijn maatje verder. Liquid had zichzelf gisteren ongetwijfeld ondergedompeld in Scruff’s vat der genialiteit. Zijn set was buitenaards goed.  De weinig vrijgekomen ruimte op de dansvloer vulde ik surfend op die laatste energieboost in, totdat er bij de het ochtendgloren aan mijn mouw werd getrokken. Het was welletjes geweest! Benen kapot en lichtjes hese stem maar toch het gevoel dat de batterijen goed opgeladen zijn geweest. Legendarische avond! Wat kijken we nu al uit naar hoofdstuk 6! Graag zelfde plaats, zelfde twee mannen op de affiche. Jullie zijn gewaarschuwd!!

Deze review werd eerder gepubliceerd op Musiczine.net

Download de integrale set van vorige vrijdag door de code ‘gent13’ hier te gebruiken

Karl Hyde @ Ancienne Belgique 20/04/2013 – Review

22 Apr
Karl Hyde @ AB 20-04-2013

Karl Hyde @ AB 20-04-2013

Karl Hyde, muzikale helft en vocalist van het legendarische Britse duo Underworld, hoeft  u helemaal niet te worden voorgesteld. Sinds de jaren ’90 maakte hij zich onsterfelijk door zijn elektronisch huwelijk met Rick Smith. Een twaalftal albums en vermoedelijk evenveel grijze haartjes later besloten ze het  succeshuwelijk even een pauze te gunnen. The Boy Hyde had na het overweldigende wereldwijde succes duidelijk nood aan wat intimiteit. Terwijl Rick Smith zich engageerde voor de soundtrack van Danny Boyle’s recentste film ‘Trance‘ trok Karl Hyde zich terug in een slaapkamer aan de rand van Oost-Londen om zijn solodebuut ‘Edgeland‘ in elkaar te knutselen. Het resultaat werd een donker en uiterst ingetogen album met verhalen over een soort niemandsland dat zich op de rand van de grootstad bevindt.

Karl Hyde gaf onze Brusselse Ancienne Belgique de kans om in een interessant anderhalf uur zijn geesteskind aan een select zittend publiek voor te stellen. Kleinschaligheid was datgene wat Hyde beoogde maar ik weet niet of hij echt zulke lage opkomst had verwacht. Geen volgestouwde tribune maar dat zal de heel expressieve, praatgrage Brit met de volste overtuiging aan zijn laars gelapt hebben. De man doet wat hij wou doen en met deze uiterst persoonlijke performance laat hij een kant van zichzelf zien dat mijlenver verwijderd is van de dansvloer. Dreunende beats maken plaats voor een etherische electronica/ambient met een duidelijke klemtoon op oprechte, soms bizarre poëtische teksten. Waar hij vroeger als zanger moest vechten tegen het beukende elektronische geweld komt nu een heel pak ruimte vrij om te laten zien wat hij als vocalist in huis heeft. Een onderlaag van atmosferische soundscapes, eenvoudige shoegaze gitaarlijnen en subtiele noises die over de zanglijnen heen waaien, kunnen de invloed van producers Leo Abrahams en Brian Eno niet verborgen houden. ‘Edgeland‘ – dat trouwens integraal wordt gespeeld – is een illustratie van een volwassener geworden en sensitieve Karl Hyde. Niet alle fans van het eerste uur hebben dit vanavond even goed verteerd.  Toch werden de geduldigen onder hen op hun wenken bediend met een aantal opnieuw gearrangeerde en tot de essentie herleidde Underworld-classics zoals ‘Jumbo‘, ‘Between Stars‘ en ‘Dirty Epic‘. Nooit kregen de loepzuiver gezongen woorden in deze songs meer betekenis dan in deze lichtjes uptempo versies.

Hyde en zijn nieuwe vrienden reserveerden voor de bisronde het met Eno gecomponeerde en nog onuitgebrachte nummer ‘Up and Down‘. ‘8 Ball‘, een nummer uit de soundtrack van de film ‘The Beach‘, werd tenslotte in een lekker groovende versie uiteengezet. Het publiek kreeg zowaar ineens zin in een feestje.

Een groot fan van dit nieuwe albummateriaal zal ik nooit worden maar de voldoening en de passie die Karl Hyde uitstraalt in dit zeer introspectieve en kwalitatieve werk dwingt mij zachtjes tot een oprechte appreciatie. Als Underworld-fan hoop ik toch stiekem op die beloofde, nieuwe samenwerking met spitsbroeder Rick Smith.

Tracklist:

The Night Slips Us Smiling Underneath It’s Dress / Your Perfume Was The Best Thing / Angel Café / Cut Clouds / Boy With The Jigsaw Puzzle Fingers / Slumming It For The Weekend / Shadow Boy / Sleepless / Out Of Darkness / Jumbo / Between Stars / Dirty Epic / Up and Down / 8 Ball

(Deze review verscheen eerder op Musiczine.net)

Mulatu Astatke @ AB 16/11 – Review

21 Nov

Begin jaren ’70 was Mulatu Astatke één van de drijvende krachten achter de transformatie van de Ethiopische muziekscene. Zijn collectief groeide uit van een door de overheid gecontesteerde band tot een onafhankelijke band die men aan het werk kon zien op heel wat plaatsen in  Addis Adeba. Als eigenzinnig artiest heeft hij zijn eigen pad geëffend en ontwikkelde hij een unieke stijl. Mulatu is de onvervalste (groot)vader van Ethiopian Jazz.  De begeesterde vibrafonist combineert typisch Ethiopische muziek met jazz, latin en psychedelica dat hij leerde kennen op muziekacademies in de VS en het Verenigd Koninkrijk.

Op de vooravond van zijn zeventigste verjaardag doet de man dit najaar een tiental Europese concerten. De Brusselse Ancienne Belgique had het voorrecht om dit exclusief gebeuren te mogen organiseren. De stevige prijs voor dit grotendeels zittend concert is meer dan de moeite waard geweest.  De achtkoppige band is voor het grootste deel hetzelfde gebleven in vergelijking met vorig jaar. Stuk voor stuk gepassioneerde artiesten die merkbaar genieten van elke gespeelde noot. Een onwrikbare,  buitengewoon getalenteerde groep gedreven door een allesbehalve artificiële chemie. Het collectief put nog steeds haar stukken uit Mulatu’s volledige repertoire, weliswaar met heel veel ruimte voor improvisatie.

Het valt niet te ontkennen dat Mulatu’s composities één vette kluif emotie zijn. Bijvoorbeeld, “Yekermo Sew” neemt je mee naar desolate droge Afrikaanse landschappen met aan de horizon steeds verschijnende oases van hoop en optimisme die weemoed laten verdampen. Een soort trance waarvan je hoopt dat die nooit zal stoppen. “Motherland” ademt dan weer pure tristesse uit terwijl “Way To Nice” een opgewekte, swingende groove in zich draagt. Alle stukken worden heel breed uitgesponnen. Elke groepslid krijgt elk om een beurt de kans om in een improvisatierondje te laten zien waartoe ze in staat zijn. De technische mogelijkheden van hun instrumenten worden voortdurend op de proef gesteld. Ook Mulatu bewijst dat hij naast een uitstekend vibrafonist ook overweg kan met een organ en andere percussie. Alle nummers bulken van slagwerk. Vaak vallen de subtiele percussielijnen helemaal niet op in het meeslepende geheel. Net toen de band het publiek tot bescheiden danspasjes bracht, hielden ze ermee op. Uiteraard dat er nog een bisronde werd voorzien waarbij “Yegelle Tezeta” het absolute hoogtepunt vormde. Het concert eindigde  na anderhalf uur op zijn toppunt. Mulatu en zijn goedlachs gevolg werden oververdiend onthaald op een staande ovatie.

Vanavond hoorden we een vrij herkenbare set. Het spannende zat hem vooral in de in andere jasjes getooide nummers met bakken ruimte voor improvisatie. Een geslaagd concert met obligatoire kippenvelmomenten en een dikke krop in de keel. De nog steeds kwieke en immer lachende Mulatu dompelt zichzelf andermaal onder in het bad der onsterfelijkheid.

Deze review verscheen eerder deze week op Musiczine.net

Shantel & Bucovina Club Orkestar @ AB 14/11 – Review

21 Nov

Stefan Hantel is het Duits-Roemeense brein achter Shantel & Bucovina Club Orkestar. Nog vóór hij bekendheid verwierf met het welgesmaakte gypsy-swing-recept kenden we de man vooral van zijn producties met een overwegende elektronische invalshoek. Sinds de release van zijn wereldbekende oorworm “Bucovina” in 2003 leek Shantel echt resoluut te kiezen voor Balkanbeats. Het concept met zijn trawanten zet keer  op keer concertzalen volledig op zijn kop en verschaft hem bovendien de status van Godfather of Balkan Beats.  Ook vanavond zet hij met zijn Anarchy & Romance-tournee de driekwart volgelopen AB in lichterlaaie. Anderzijds zal hij zijn fans op bepaalde momenten met verstomming geslagen hebben met een aantal nummers van zijn aankomende album dat wordt uitgebracht op het Belgische Crammed. In september schoof hij “The Kiez is allright” als eerste single naar voren. Fans zullen meteen beamen dat hij voluit gaat voor een absolute stijlbreuk.

Ondanks de aangekondigde stijlbreuk krijgt het publiek datgene waarvoor ze uiteindelijk zijn gekomen. Een spetterende show dat van bij het begin bulkt van aanstekelijke Balkan-vibes. Net als eerdere shows lijkt de zevenkoppige band nog steeds te teren op de nummers uit de laatste twee albums. Samen met zangeres en zotte doos, Damla Pehlevan, arrangeren ze strak geproducete albumnummers tot nog spannender dancefloor fillers. Onversneden hits als “Disko Partizani” en “Disko Boy” brengen het knotsgekke publiek in extase. De geniale mix tussen etnische en elektronische muziek werkt uitstekend.
Dit euforisch gevoel wordt prompt de kop ingedrukt wanneer de band een aantal nieuwe nummers op ons afvuurt. “The Kiez is allright” toont aan dat de Balkanguru ineens transformeert in een rockende songwriter met een verhaal. Alle verwachtingen lapt hij op verrassend geniale manier aan zijn laars. Het nummer doelt duidelijk op een publiek in de garage rock scene. Indien hij hiermee iets controversieel en energieks voor ogen had, is hij zonder twijfel in zijn opzet geslaagd. In ieder geval blijkt het publiek uit zijn lood geslagen. Gelukkig bedient het Bucovina Clubje het publiek opnieuw op zijn wenken en laten ze het publiek opnieuw swingen totdat ze zichzelf in een circusact wanen. Mensen beklimmen het podium en gooien zich uitgelaten terug in het publiek. De band lijkt hier ietwat op te kicken in tegenstelling tot de securityman met ZZ Top-baard. Zijn tussenkomsten lijken steeds grimmiger te worden totdat zich een ongeval voordoet. Peter, één van de stagedivers, werd volgens sommigen door de security brutaal van het podium geduwd. Zijn val heeft ervoor gezorgd dat zijn been in een vrij onnatuurlijke houding is komen te staan. Een ware domper op de feestvreugde! Het concert wordt even stilgelegd om de gewonde af te voeren. Even lijkt het erop dat het concert ten einde is. Frontman Shantel lost het zaakje goed op door een aantal nummers aan hem op te dragen. De gekte wordt terug ten top gedreven wanneer Shantel een twintigtal knappe dames uitnodigt op het podium. In een mum van tijd verdwijnen de bandleden tussen een bootyshakende menigte. Security wordt heel even te kakken gezet. Dit is meteen ook hét hoogtepunt na twee uur performance. Afsluiten doet hij in een akoestisch kwartiertje samen met de accordeonspeler.

Shantel bracht ons het verwachtte , opzwepende balkanfeestje. Meer zelfs, hij heeft ons laten zien waar hij naartoe wil met zijn nieuwe album. Sommigen zullen het haten, anderen zullen ervan houden. “Anarchy & Romance”. De man is duidelijk niet bang om zijn nek te riskeren met dit totaal nieuwe experiment. De pers vond zijn Bucovinaproject jaren terug ook verkeerd. En kijk welk succes hem dit opleverde. “Music has neither morals nor nationality”, aldus Stefan Hantel.

Deze review verscheen eerder op musiczine.net

How To Dress Well @ Democrazy 18/10 – Review

23 Okt

Nooit was in een uitverkochte Charlatan de nerdbrillendichtheid zo groot. Nu ja, Gent is nu eenmaal het Vlaamse Mekka voor de hedendaagse hipster. Bovendien lokt de komst van het obscure How To Dress Well heel wat met iPhone gewapende ruitjeshemden. Helemaal niets mis met dit uiterst gedisciplineerde publiek. Het hoge aantal hipsters per vierkante meter toont vanavond gewoon aan dat het project van Tom Krell immens hot is.  De overgetalenteerde Krell brengt ons een soort electronica van de nieuwe generatie met een heel vette knipoog naar de R&B van de jaren ’90. In een klein uurtje toont hij ons hoe zijn vertraagde R&B niet over het podium swingt maar wel kruipt.

Ook al is dit gezien het depressieve kantje helemaal niet mijn geprefereerde stijl, het moet wel gezegd dat de performance technisch gezien helemaal klopt. De etherische, spookachtige kopstem van Tom Krell klinkt voortreffelijk en doet ons soms denken dat hij op de bodem van een koolmijn staat te zingen. Door het gebruik van twee micro’s lijkt het alsof hij af en toe in duet gaat met zichzelf. Terwijl hij baadt in de passende visuals overheersen echo en reverb in zijn zangpartijen. Electronica en de subtiele tussenkomsten van de violist komen nooit echt op de voorgrond. Vocals blijven gewild de hoofdrol opeisen en bij wijlen lijkt dit misschien wel wat geforceerd over te komen.

Net als zijn introverte attitude doet zijn klankenspectrum ons denken aan The XX. Het is vooral spijtig dat het intieme concert soms werd verstoord door het rabarberende volk uit het aanpalende Charlatan-café. Ondanks de deprimerende en soms te gemaakte sfeer zagen we een technisch uitmuntend How To Dress Well. Ik word niet meteen fan maar dit was uiterst leerrijk en al bij al boeiend.

Deze review verscheen eerder deze week op musiczine.net

Kid Koala @ Democrazy 07/10/2012 – Review

11 Okt

Kid Koala mag dan bijna veertig worden, deze turntable wizard blijft niet alleen zijn immer jeugdige look bewaren, ook zijn ontzettend frivole manier van performen lijkt onveranderd gebleven. Met zijn midlife crisis in het vooruitzicht werd het blijkbaar tijd om de nostalgische toer op te gaan. Voor zijn laatste langspeler, “12 Bit Blues“, groef hij diep in zijn platenbakken, op zoek naar zijn favoriete bluesplaten uit zijn tienerjaren. Resultaat, Kid mixte samples van huilende gitaren, koddige pianolijnen en soulvol gejammer van oude bluesklassiekers met nieuwe samples tot een soort gemuteerde vorm van blues. Zijn old skool SP1200-sampler/drummachine waar hij immens fier blijkt op te zijn, is van cruciaal belang. Hij demonstreert hoe alles tot stand kwam.

De voorziene musical comedy met ‘Adira Amram & The Experience‘ wordt jammer genoeg niet opgevoerd.  De afwezigheid van deze act wordt ruimschoots goed gemaakt door een uiterst vermakelijke en een – meer dan ooit tevoren – interactieve performance van de Canadese platengoochelaar. Dit was zonder twijfel zijn beste show in jaren.

Vooraleer hij nieuw materiaal door zijn mengtafel op ons afvuurde, toont hij ons waartoe hij in staat is met drie draaitafels en wat vinyl. Van zijn skills moet hij ons al lang niet meer overtuigen. Het blijft gewoon indrukwekkend te zien hoe hij de meest uiteenlopende genres vingervlug in elkaar scratcht met een bovenmenselijke precisie. Platengroeven kent hij tot op de millimeter en draaitafels zijn niet alleen een medium maar worden tevens instrumenten. Pop, hip hop, metal en drum and bass en eigen oud materiaal rijgt hij  aan elkaar alsof het kinderspel is.

De tracks van ‘12 Bit Blues’ doorjagen, daar is helemaal geen sprake van. Het siert hem dat hij op een eigenzinnige manier vrij spaarzaam blijft met nieuwe tracks. De performance ontaardt vooral in een ware variétéshow vanaf “1 Bit Blues (10,000 Miles)” met de danseressen van de ‘Incredible Dancing Machines‘. De rest van de show is een opeenvolging van dolkomische toestanden. Dansende poppen, limbodansen met het publiek,  de geniale kazoo-jamsessie met toeschouwers, Kid in zijn befaamde koalapak bij het kinderlied “Yo Gabba Gabba”, rondvliegende papieren vliegtuigjes bij “8 Bit Blues”, de polonaise, … Kortom, een knotsgek en hyperactief spektakel waar menig organisatoren van hedendaagse variétéshows jaloers zouden op zijn.

Tussen alle hilarische scenes door zou men haast vergeten dat Kid Koala een nieuw bluesalbum komt voorstellen. Tussendoor hoorden we ook nog “3 Bit Blues“, “5 Bit Blues” en het oudere nummer “Skanky Panky“. Bij het tot stand komen van de nummers heeft Kid Koala telkens respect voor de originele samples. De grauwe en soulvolle  feeling van de originele nummers blijft keer op keer intact. Eigenlijk hoorden we net iets te weinig van de nieuwe plaat waardoor we net heel nieuwsgierig worden gemaakt om het volledige album te beluisteren.

Dit was een avondje good old fashioned topentertainment! Kijk hier naar de officiële trailer om zelf een idee te krijgen. We zijn nu al benieuwd wat de kleine Canadees na dit spektakel nog in petto heeft voor zijn fans.

Squarepusher @ AB 04/10/2012 – Review

7 Okt

Foto: GDC

Zijn passage op het Dour-festival van afgelopen zomer hebben we met heel veel spijt aan ons zien voorbijgaan.  Daarom waren we er als de kippen bij om zijn zaalperformance in de AB mee te pikken. Voor een IDM-bons van zijn formaat waren onze verwachtingen heel hoog.  Ondanks een technisch voortreffelijk uitgekiende show voor zijn laatste album ‘Ufabulum’ heeft Squarepusher het Brusselse publiek niet helemaal weten te overtuigen.

Opwarmer Machinedrum hield het na een half uurtje nerveus polyritmisch basgedreun met overduidelijke jungle-invloeden al voor bekeken voor een slechts half volgelopen zaal.  Zonder meer maakte de man met aanstekelijk enthousiasme een goede beurt.

De indrukwekkende setting van ledschermen verraadt meteen dat Squarepusher een heuse audiovisuele belevenis zou gaan worden. Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven, bestijgt Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen doet denken aan de véél originelere Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Bovendien lijkt het ding hem af en toe in zijn bezigheden te hinderen en creëert het een onvermijdelijke afstand met zijn publiek. Ook muzikaal heeft Squarepusher enige moeite om de niet helemaal volgelopen AB mee op sleeptouw te nemen. De set is bijna niets meer dan een stuk voor stuk doorlopen van de nummers uit Ufabulum. De nummers werden telkens als aparte stukken gepresenteerd en er is geen sprake van een vloeiend, overweldigend geheel.

Het recept van allesverpletterende en bovenmenselijke ritmes is de man nog steeds niet verleerd. Het verschil met vorig werk is dat Ufabulum tussen alle aardverschuivende basinjecties en  percussiegeweld door heel melodieus uit de hoek komt en bijgevolg bijna cheesy begint te klinken. “Dark Steering” is volgens ons ook het enige moment waarbij dit vernieuwde recept met weerbarstige ritmes en melodieuze ondertoon duidelijk impact lijkt te hebben op het publiek. Niet genoeg om van een onvergetelijke performance te spreken. Al een uur lang zitten we te kijken naar de tot nu toe onaangeroerde, zessnarige basgitaar. Nu ja, Ufabulum is een puur elektronisch album geworden zonder echte live instrumentatie maar toch willen we zijn competenties als basgitarist maar al te graag eens tentoon gespreid zien.  Ook hier blijken de meningen verdeeld over deze schijnbare lauwe improvisatie in de bisronde.

Dit doorgedreven audiovisueel experiment met epilepsieverwekkende visuals maakt  Tom Jenkinson voor enkelen tot een waar geniaal enfant terrible terwijl een groot deel van fans ontgoocheld de zaal verlaten. Een zonnebril om onomkeerbare oogschade te voorkomen, lijkt ons geen overbodige luxe voor dit al bij al spectaculaire zaalconcert. Spectaculair, maar toch over de ganse lijn niet spannend genoeg als je het ons vraagt. Toch blijven we fan!

%d bloggers liken dit: